Με φωνάζουν: Σκιά [Της Δήμητρας Αναστασιάδη] - ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ

Ήρθα! Είμαι εδώ! Σε ένα ξένο τόπο. Υπεκφεύγω. Αλλά ήρθα και είμαι εδώ! Μακάρι να μην γνώριζα κανένα! Nα μην ερχόμουν, να παλινδρομούσα, να γύριζα πίσω. Μα ήρθα και είμαι εδώ!  Ολότελα ξένη.  Γλιτώνω περιττούς χαιρετισμούς και συστάσεις όμως δεν γλιτώνω όσων με ακολουθούν. Τα κουβαλώ όλα τα αόρατα εντός μου.  Έρχονται κάθε βράδυ μου σφίγγουν τα χέρια, γραπώνονται και βγαίνουν στην πόλη μαζί μου. Όπου και αν πάω τα κουβαλώ. Μ’ ακολουθούν. Μάλλον πληγές από μνήμες αλύτρωτες. Σκιές που  βάζουν φωτιά στο σπίτι. Μου καλλιεργούν το φόβο. Πως μια μέρα  θα γυρίσω και θα βρω όλη την περιουσία μου καμένη. Από σκιά.  

ΜΕΛΙΣΣΑ [Της Δήμητρας Αναστασιάδη]

φωτ. Δήμητρα Αναστασιάδη

[SODEIA.NET-ΔΙΗΓΗΣΕΙΣ] Στον γκρεμό, στην άκρη,  περίμεναν πολλοί. Περίμεναν  έναν ήρωα να τους σηκώσει τη ζωή ή τον σταυρό, δεν ξέρω. Έναν ήρωα ή άγιο που θα βούταγε μέσα τους βαθιά να σηκώσει μνήμες, φορτία που κουβαλάμε από παιδιά. Φορτία αναμονής και μνήμης, μάλλον το φορτίο της ζωής. Ταλέντο και κλίση ήταν άραγε το δάκρυ και η χάρις των δακρύων; Ένα κουβάρι στη ιστορία των φορτίων ήταν ο περασμένος ήρωας. Αυτό το κουβάρι τώρα μας δίνει τον  ήρωα τον αυριανό.