[Αναχώρηση] του Νίκου Σουβατζή ~ ΝΕΑ ΕΚΔΟΣΗ

εκδόσεις "Άλλωστε"

"Όταν στριφογυρίζεις με τις ώρες στο κρεβάτι και δεν μπορείς να κοιμηθείς παρόλη την κούραση, όταν δεν υπάρχει κανείς να σε καταλάβει, όταν αισθάνεσαι ότι πνίγεσαι, όταν φοβάσαι τη μέρα που ξημερώνει, παίρνεις ένα τετράδιο κι ένα στυλό και αρχίζεις να γράφεις. Γράφεις για όλα αυτά που σε πνίγουν, για όλα αυτά που σε πληγώνουν, για όλα αυτά που σε κάνουν να μισείς τη ζωή σου. Γράφεις μέχρι να βγάλεις στο χαρτί όλη την πίκρα που νιώθεις. Αργότερα, όταν είσαι σε πιο ήρεμη κατάσταση, διαβάζεις αυτό που έγραψες, δίνεις μορφή στις σκόρπιες λέξεις, σβήνεις και ξαναγράφεις, διορθώνεις. Φροντίζεις το κείμενό σου με την αγάπη και την τρυφερότητα της μάνας που φροντίζει το παιδί της. Όταν πια αισθάνεσαι ότι είναι έτοιμο να διαβαστεί κι από άλλους, το στέλνεις να ταξιδέψει στον κόσμο.

Κάπως έτσι θα περιέγραφα αυτό που είναι για μένα η διαδικασία της συγγραφής. Έχουν περάσει σχεδόν εφτά χρόνια από τότε που έγραψα την πρώτη ιστορία αυτού του βιβλίου. Το θέμα της είναι η στρατιωτική θητεία. Νοσταλγία, θυμός, θλίψη και γλυκόπικρες αναμνήσεις με πλημμύριζαν όταν την έγραφα, αλλά και τώρα που την ξαναδιαβάζω για πολλοστή φορά. Από τότε συνέχισα να γράφω. Για αυτά που σκέφτομαι, για αυτά που φοβάμαι, για αυτά που ονειρεύομαι. Αλλά και για αυτά που ζω καθημερινά. Για αυτά που βλέπω αλλά κυρίως για αυτά που νιώθω. Αυτό που οδηγεί το χέρι μου όταν γράφω είναι λιγότερο το μυαλό και η λογική, και περισσότερο η καρδιά.

Μερικές απ' αυτές τις ιστορίες είναι σαν να τις διάβασα στο βλέμμα ανθρώπων που βλέπω γύρω μου. Ανθρώπων που όλη τους η ζωή είναι αγώνας για επιβίωση. Άλλες πάλι γεννήθηκαν μέσα μου με αφορμή μικρά περιστατικά της καθημερινότητας, που δεν θέλω να παραβλέπω γιατί αυτά με κάνουν να νιώθω ζωντανός. Όλα όσα μεσολάβησαν απ' τη στιγμή που ξεκίνησα να γράφω την πρώτη ιστορία αυτού του βιβλίου μέχρι την έκδοσή του, θα τα παρομοίαζα με ένα ταξίδι. Ένα ταξίδι μεγάλο, κουραστικό, μοναχικό, γεμάτο δυσκολίες και απογοητεύσεις, με αβέβαιο προορισμό που συνεχώς απομακρυνόταν. Κάποτε το ταξίδι τελείωσε και αυτό το βιβλίο είναι το ημερολόγιο αυτού του ταξιδιού."
Νίκος Σουβατζής

Νυχτερινή βάρδια

πεζό

του Νίκου Σουβατζή

Βράδιασε. Μπορώ να βγω χωρίς φόβο. Τη νύχτα έχεις την αίσθηση πως ότι συμβαίνει το ζεις σε όνειρο. Περπατάω χωρίς να δίνω σημασία στα φανάρια και μπαίνω στο πρώτο μπαρ που βρίσκω μπροστά μου. Κάθομαι σ' ένα σκαμπό και παραγγέλνω μπύρα. Κάποιος μοναχικός θαμώνας έρχεται και κάθεται δίπλα μου. Προσπαθεί να μου πιάσει συζήτηση.

-Πώς και μόνος; Έφυγαν οι φίλοι σου για διακοπές;

-Δεν έχω φίλους.

-Τι δουλειά κάνεις;

-Δε δουλεύω.

-Τι ομάδα είσαι;

-Δε συμπαθώ το ποδόσφαιρο.

-Τι αυτοκίνητο έχεις;

-Δε συμπαθώ τα αυτοκίνητα

-Εκκλησία πας;

-Δε συμπαθώ τις θρησκείες.

-Τι θα ψηφίσεις στις εκλογές;

-Δεν ψηφίζω.

Ευτυχώς με βρίσκει βαρετό συνομιλητή και φεύγει. Παρατηρώ τους συμπότες μου. Δυστυχισμένοι άνθρωποι που προσποιούνται τους χαρούμενους γιατί φοβούνται να παραδεχτούν τη δυστυχία τους. Οι ώρες περνούν και τα μπουκάλια αδειάζουν. Ο κόσμος αραιώνει. Κάνω νόημα στο μπαρμαν.

-Άλλη μια μπύρα.

-Θα σε πειράξει.

-Άλλα πράγματα με πειράζουν περισσότερο.

-Ποια είναι αυτά τα άλλα πράγματα;

-Δεν πρόκειται να καταλάβεις.

-Γιατί δεν πας να κοιμηθείς;

-Δε μπορώ να κοιμηθώ.

-Γιατί πίνεις τόσο πολύ;

-Γιατί πονάω.

Η ώρα πήγε τέσσερις και το μαγαζί πρέπει να κλείσει. Βγαίνω έξω και περπατάω μέχρι να εξαντληθώ. Ξημέρωσε. Ώρα να πέσω για ύπνο. Όταν ξυπνάς από εφιάλτες στο φως της μέρας φοβάσαι λιγότερο.