Του κόσμου η ποίηση ~ ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ

Mad girl’s Love song by S.Plath

Κλείνω τα μάτια κι όλος ο κόσμος πεθαίνει
Ανοίγω τα βλέφαρα κι όλα γεννιούνται ξανά
(Νομίζω  υπήρχες  μόνο στο μυαλό μου)

Τ’ αστέρια χορεύουν στο μπλε και στο κόκκινο
κι το αυθαίρετο σκοτάδι καλπάζει προς τα μέσα
Κλείνω τα μάτια κι  όλος ο κόσμος πεθαίνει

Ονειρεύτηκα ότι με παρέσυρες στο κρεβάτι,
μου τραγούδησες  φεγγαροχτυπημένος
και με φίλησες με τρέλα.
(Νομίζω   υπήρχες  μόνο στο μυαλό μου)

Ο Θεός πέφτει απ’ τον ουρανό,
οι φωτιές της κόλασης σβήνουν
Βγαίνουν τα σεραφείμ κι οι άνδρες του Σατανά.
Κλείνω τα μάτια κι όλος ο  κόσμος πεθαίνει.

Φαντάστηκα ότι θα γύριζες με τον τρόπο που είχες πει
Αλλά μεγάλωσα και ξέχασα τ’ όνομά σου
(Νομίζω υπήρχες μόνο στο μυαλό μου)

Θα έπρεπε, καλύτερα,  να είχα αγαπήσει
το πουλί του κεραυνού
Τουλάχιστον όταν έρχεται η άνοιξη,
αυτά με βρυχηθμούς γυρίζουν
Κλείνω τα μάτια κι όλος ο  κόσμος πεθαίνει
( Νομίζω υπήρχες μόνο στο μυαλό μου)

[Η Μνήμη] της Ελένης Αλεξίου ~ ΠΟΙΗΣΗ

Η ΜΝΗΜΗ: τιμητική διάκριση στον διαγωνισμό ποίησης της Πνευματικής Συντροφιάς Λεμεσού, 2012

Εμπνευσμένο από το ντοκιμαντέρ «Ένα τραγούδι για τον Αργύρη» του Stefan Haupt με θέμα τη σφαγή στο Δίστομο (10 Ιουνίου 1944)

Η μνήμη

                                           -τα παλτό-                             

Μπήκα  στο δωμάτιο.
Αγκάλιασα την αδερφή μου. 

Το ίδρυμα μύριζε λησμονιά.

 Στον τοίχο πόζαρε το σόι.
Εγώ στην ταβέρνα
ο Γιώργης με τον Μάη στο τσεπάκι
ο Κωστής του Τάσου
και η πιο παλιά  -σαν κηδειόχαρτο-
τα αδερφάκια
-ορφάνια  κρεμασμένη μέσα σε σκούρα παλτό.

Σκούρα παλτό κρεμασμένα σε αλησμόνητα μάτια. 

            Δεν με θυμάται στην κούνια
ούτε τη μάνα μας θυμάται να μου τραγουδά.
            Το μυαλό της σταμάτησε
από μικρή
«απ΄ τη σφαγή» μου λέει
και γίνεται πάλι πέντε χρονών

πάλι παλτό.

                                          -η μνήμη-

Έπειτα με κρύψανε οι δρόμοι.
             Η μνήμη μου νήπιο λαλίστατο.
Συμβουλή ψυχιάτρου να σωπάσει.
Να αφομοιώσω τη μάνα μου
με τα κομμένα στήθη
το μωρό με τα γαζωμένα μπούτια.
 Να σωπάσουνε κι αυτοί
 νεκροί  βροντόφωνοι.

                         « Να ζει κανείς ή να μη ζει;»

Αυτό το απάντησαν άλλοι για λογαριασμό μας.
                         «Να θυμάμαι; Να ξεχάσω;»
 Τα σταυροδρόμια βουβά.

[Εν Μεγάλη Ελληνική Αποικία 200 π.Χ] του Κ. Καβάφη ~ ΠΟΙΗΣΗ

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης  (γραμμένο το 1928)

Μίνι ανθολογία ποίησης ~ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

A Girl by Ezra Pound

The tree has entered my hands,
The sap has ascended my arms,
The tree has grown in my breast-
Downward,
The branches grow out of me, like arms.

Tree you are,
Moss you are,
You are violets with wind above them.
A child - so high - you are,
And all this is folly to the world.

Το δέντρο εισέβαλλε στα χέρια μου
Ο χυμός του σκαρφάλωσε στα μπράτσα μου
Το δέντρο μεγάλωσε στο στήθος μου-
Προς τα κάτω,
τα κλαδιά μεγαλώνουν από μέσα μου
σα μπράτσα

Δέντρο είσαι
Βρύο είσαι,
είσαι οι βιολέτες που τις χαϊδεύει ο άνεμος
Ένα παιδί – τόσο ψηλό – είσαι
κι όλα αυτά ο κόσμος τα θεωρεί μια τρέλα.

ΣΟΔΕΙΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ | [Τα δώρα της σελήνης] Του Τ. Μπωντλαίρ ~ ΠΟΙΗΣΗ

Moon Woman - Jackson Pollock

Η σελήνη, που από μόνη της είναι καπριτσιόζα, κοίταξε μες απ’ το παράθυρο καθώς κοιμόσουν στην κούνια και μονολόγησε «Μου αρέσει αυτό το παιδί».

Κι απαλά κατέβηκε την συννεφένια σκάλα της κι αθόρυβα πέρασε τα παράθυρα. 

Μετά απλώθηκε από πάνω σου με την γλυκιά τρυφερότητα μιας μητέρας κι άφησε τα χρώματά της στο πρόσωπό σου. Από τότε, οι κόρες των ματιών σου έχουν παραμείνει πράσινες και το χρώμα στα μάγουλά σου ασυνήθιστα ωχρό.  Καθώς η επισκέπτριά σου σκεφτόταν τα μάτια σου μεγάλωσαν τόσο παράξενα. Κι αγκάλιασε τόσο τρυφερά τον λαιμό σου που από τότε έχεις την επιθυμία να θρηνείς.

Όμως, μες στην έκστασή της, η σελήνη γέμισε το δωμάτιο με φωσφορίζοντα καπνό σαν λαμπερό δηλητήριο κι όλο το ζωντανό φως σκέφτηκε και είπε : “Θα φέρεις για πάντα την επήρεια του φιλιού μου. Θα είσαι όμορφη με τον δικό μου τρόπο. Θ’ αγαπάς ό, τι αγαπώ κι ό, τι μ’ αγαπάει: το νερό, τα νέφη, την σιωπή και την νύχτα, την απέραντη πράσινη θάλασσα, τ’ άμορφα και πολύμορφα ρυάκια, τα μέρη που ποτέ δεν θα βρεθείς, τον εραστή που ποτέ δεν θα γνωρίσεις, τα λουλούδια με το θηριώδες σχήμα, τ’ αρώματα που προκαλούν παραίσθηση, τις γάτες που τρέμουν και λιγοθυμούν και κουλουριάζονται στο πιάνο και  βογκούν σαν τις γυναίκες με μια φωνή που είναι βραχνή κι ευγενική».

[Αλκοολόγιο] του Λευτέρη Τσώνη ~ ΠΟΙΗΣΗ

O Λευτέρης Τσώνης γεννήθηκε
και μεγάλωσε στην Αθήνα.
Τώρα ζει κι εργάζεται στο εξωτερικό

Οι ανελέητοι της νύχτας

 

Γάβγιζαν, γάβγιζαν, γάβγιζαν

τόσο που θύμιζαν,

μετενσάρκωση φανατικών οπαδών.

Γάβγιζαν, γάβγιζαν, γάβγιζαν

όλη νύχτα,

γάβγιζαν στο σκοτάδι, στον λύκο

στον βοσκό, σε ό,τι αγαπούσαν

[σκιᾶς ὄναρ ἔρως] του Φώτη Μότση ~ ΠΟΙΗΣΗ

Ὁ Φώτης Μότσης (ΦωτοΜότσης)

γεννήθηκε στό Ζωτικό, στή Λάκα Σούλι. Ζεῖ στό Ναύπλιο. Ἔργα του: ΄Κραυγές΄ (Σείριος, 1973), ‘Ἀπολογία τῶν δρόμων’ (Ἐλεύθερος Τύπος, 1983), ‘Τό μικρό ἀπέραντο’ (Ἑλλέβορος, 1999), ‘Ὑδράργυρος ρέων’ (Ἑλλέβορος, 2001), ‘Ὁ Ἰούδας τῆς νύχτας’ (Ἑλλέβορος, 2003), ‘Ἀμαρυλλίδος καί Ἰππεάστρου’ (Ἑλλέβορος, 2005), ‘Ἠπειρώτικο’ (Ἑλλέβορος, 2006),΄Νυχτερινό γαίας ἀπείρου΄ (Ἑλλέβορος, 2007).
Τον ποιητή θα τον βρείτε στην προσωπική του σελίδα www.motsis.blogspot.com

[Παλίμψηστα Παυσίλυπα] του Σέργιου Μαυροκέφαλου ~ ΠΟΙΗΣΗ

εκδόσεις Ωμέγα

Ο Σέργιος Μαυροκέφαλος γεννήθηκε το 1959 στο Πειραιά. Το 1983 εκδόθηκε η πρώτη του συλλογή και το 1984 το πρώτο του μυθιστόρημα. Αυτό είναι το έβδομο βιβλίο του. Κατά την περίοδο 2004-2009 ασχολήθηκε με την λογοτεχνική κριτική (σε 27 τεύχη του περιοδικού Highlights).
Εργάζεται ως κτηνίατρος στην Αθήνα.

Ποιητική Βραδιά

Θέλεις 

να σου διαβάζει ποιήματα.
Διαμαρτύρεσαι
στην όποια δυσθυμία του.
Η ευαισθησία σου δείχνει

ν'αδημονεί,
να γοητεύεται,

να ερωτεύεται.
Οι λέξεις, η φωνή,

ιεροτελεστία...

'Ομως,

αν όλα δεν γίνουν σάρκινα,

αν δεν κορεσθούν οι πόθοι,

θα περιγελάσεις

τον παρά λίγο εραστή

που αυνανίσθηκε

χρησιμοποιώντας την ποίησή του

μα όχι το σώμα σου.

[Καθώς βγήκα έξω μιαν εσπέρα] του W.H.Auden ~ ΠΟΙΗΣΗ

Ο Ουίσταν Χιου Ώντεν (Wystan Hugh Auden, 21 Φεβρουαρίου 1907 - 29 Σεπτεμβρίου 1973) γεννήθηκε στο Γιορκ της Αγγλίας το 1907 και πέθανε στη Βιέννη το 1973. Ποιητής, δοκιμιογράφος, θεατρικός συγγραφέας. Μετά τις σπουδές του στην Οξφόρδη εργάστηκε ως εκπαιδευτικός περίπου επί μία πενταετία. Τα πρώτα ποιήματά του εμφανίστηκαν στη δεκαετία τού 1920 και εντυπωσίασαν προσωπικότητες όπως ο Έλιοτ, ο οποίος του έδωσε τη δυνατότητα να τυπώσει άμεσα στις εκδόσεις Faber & Faber την πρώτη του συλλογή. Η φήμη του εξαπλώθηκε γρήγορα στην Αγγλία και τη δεκαετία του 1930 καθιερώθηκε ως ο σημαντικότερος ποιητής της νέας γενιάς. Η εθελοντική συμμετοχή του στον Εμφύλιο της Ισπανίας, με την πλευρά των Δημοκρατικών, και η επικαιρική έκδοση του πολύστιχου ποιήματός του «Ισπανία 1937», θα του δώσουν ακόμη μεγαλύτερο κύρος στους πνευματικούς κύκλους.
Ό Ώντεν δέχθηκε επιδράσεις από έναν ευρύ πολιτισμικό χώρο: από τον Μαρξ, τον Φρόυντ, τον Γέητς, τον Καβάφη, τον Έλιοτ, τον Γκαίτε, τον Μπρεχτ. Θεματικά τα ποιήματά του καλύπτουν πλήθος διαφορετικών όψεων του 20ου αιώνα αλλά και τα παντοτινά ζητούμενα της ποίησης: την πολιτική, τον έρωτα, πολιτικά δικαιώματα, μυθολογίες, θρησκείες, ζητήματα ηθικής, ανθρώπινες σχέσεις κι επικοινωνία, συμβάντα σε χώρους της πολιτείας και της υπαίθρου, στοιχεία της ύλης και της απρόσωπης φύσης.

[Αγορές θανάτου] του Αχιλλέα Κατσαρού - ΠΟΙΗΣΗ

Ο Αχιλλέας Κατσαρός γεννήθηκε το 1976 στα Ιωάννινα.
Ζει στην Αθήνα.
Έχει γράψει τους Ιχνηλάτες Ανέμων,2013,
ιδιωτική έκδοση
και την Χειρουργική των έσω ουρανών,
Εκδόσεις Ars Poetica, 2014


To ποίημα 

Ατίθαση τσιγγάνα λέει τη μοίρα,
ναι, από τις φλέβες στο χέρι,

χύνεται μέλανας ζωμός,
εσύ θα πεθάνεις
το ποίημα θα ονομαστεί

Φωκίωνος Νέγρη
Πλατεία Αμερικής
Εξάρχεια
Πλατεία Βάθης
Πατησίων

Αγορές θανάτου

Πριν από τον πυροβολισμό δεν είπες

« ήγγικεν γαρ η ώρα»

ήταν αρκετό ένα :

πάω να κάνω έρωτα με τη σιωπή.

Σε αγορές θανάτου σε βρίσκει η ποίηση.

Ακτές

- I -
Χτίζουμε
γέφυρες που δεν υπάρχουν.
Ακροτελεύτια βήματα
του δεν ξέρω.
Απομεινάρι ευτυχίας
η πείνα μας.

Σε ποιον αιώνα
χορτάσαμε με ανθρώπινη σάρκα;

- II -
Σφάξαμε και τον αέρα
κρεοπωλείο οι αυλές
- κόκκινα λουστρίνια -

Πώς να τολμήσουν τα όνειρα
να ζητήσουν λίγο στήθος ακόμα;

- III -
Η γεωγραφία του αίματος
χάθηκε κάπου ανάμεσα
στα δάκρυα της Λούρδης
και τις μαρίδες στο Oostduinkerke.

Τρία άλογα ψαρεύουν με δίχτυ
τις μέσα λέξεις.

[12 μικρά ποιήματα απαντοχής σε μικρόψυχους καιρούς] του Κ. Κοκόση ~ ΠΟΙΗΣΗ

εκδόσεις ΑΩ

Ο Κώστας Κοκόσης, γεννημένος το 1951,

μετά τις αναγκαίες σπουδές εντάχθηκε

στην διπλωματική υπηρεσία και υπηρέτησε

από το 1976 έως το 2012, σε Τουρκία, Βέλγιο,

Κύπρο, ΗΠΑ, Αιθιοπία, Αλβανία και Τσεχία.
Έχουν εκδοθεί τα βιβλία του "Η Ανατολή της Δύσης", 2004,
"Η Εκτροπή", 2010, "Το μακρύ ταξίδι του Αχιλλέα", 2010

που μεταφράστηκε και στα τσεχικά.

Προφάσεις

Περίμενες να ξεχυθείς στην δράση,
να οργανώσεις εαυτόν και κάποιους άλλους,
κατανοώντας, βέβαια, πως η περίσκεψη κι η ωριμότητα,
όταν συνέτρεχαν, θα βοηθούσαν.
Περίμενες.

Η δράση κλέφτηκε από τους θαρραλέους
που παίξανε και πέτυχαν.
Το πάθος για την διοργάνωση σου'κλεισε περιπαιχτικά το μάτι,
μιας κι απαιτούσε την ικμάδα που σε άφησε.
Όσο για την περίσκεψη, κατάντησε σαρακιασμένη μούχλα
κι η ωριμότητα εφάνταζε μετέωρη, ανέφικτη
αφού η χτεσινή ήταν καλύτερη από την προηγούμενή της.

Τώρα η αναμονή - ξέρεις καλά - στοχεύει ξόδι.

[Τα ιατρικά φοιτητικά χρόνια του John Keats] του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη ~ ΑΡΘΡΟ

  Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη 

Τα ιατρικά φοιτητικά χρόνια του John Keats στα Νοσοκομεία St Thomas' και Guy's του Λονδίνου (1815-1816)

 Ο John Keats είναι σίγουρα ο μόνος με άδεια φαρμακοποιού που έγινε επίλεκτο μέλος του πάνθεον των μεγάλων ποιητών της Αγγλίας. Λίγοι εκεί μέσα είχαν μικρότερη διάρκεια ζωής από αυτόν, αλλά παρόλα αυτά, στο σύντομο της ζωής του, κατάφερε να χαρακτηρισθεί ως ‘‘γιατρός’’, εκτός βεβαίως από την  αξιόλογη ποιητική παραγωγή που μας κληρονόμησε. Τα ιατρικά φοιτητικά χρόνια του Keats, είχαν κάποιο ενδιαφέρον από την άποψη ότι επηρέασαν την ανάπτυξη ενός ανθρώπου που έγινε ένας από τους μεγαλύτερους ποιητές της χώρας του. Γεννήθηκε στις 31 Οκτωβρίου 1795, ο μεγαλύτερος γιός ενός φύλακα στάβλου. Παρακολούθησε το Σχολείο Clarke στο Enfield,  ένα ιδιωτικό ίδρυμα με φιλελεύθερη και προοδευτική γενικώς στάση απέναντι στην εκπαίδευση. Ο νεαρός Keats ήταν αδηφάγος αναγνώστης και προσλάμβανε την ουσία της ελληνικής και λατινικής λογοτεχνίας με άψογη ευκολία, με αποτέλεσμα να κερδίσει μερικά λογοτεχνικά βραβεία. Ωστόσο, η αρχή της ζωής του  σημαδεύτηκε από ανείπωτη  τραγωδία. Ο πατέρας του πέθανε το 1804 και η μητέρα του  έξι χρόνια αργότερα, τα χρόνια που ο Keats εγκατέλειψε το σχολείο.