[Hide and seek] της Φράνση Παπουτσάκη ~ ΝΟΥΒΕΛΑ

εκδόσεις "Συμπαντικές Διαδρομές"

Η νέα συγγραφέας Φράνση Παπουτσάκη περνά επιθετικά στην πρώτη της έκδοση με μια μεταφυσική και ψυχολογική νουβέλα τρόμου. Η συγγραφέας  μας εισάγει σ’ένα είδος που στην ελληνική λογοτεχνία δεν έχει αναπτυχθεί όσο θα ήθελαν οι πιστοί φαν του φανταστικού. Η  απολαυστική γραφή της συγγραφέως και η εξαιρετική πλοκή κερδίζουν  τον αναγνώστη  από τις πρώτες παραγράφους.  Οι χαρακτήρες ζωγραφίζονται βήμα-βήμα και η αδρεναλίνη ανεβαίνει στα ύψη μέχρι την τελευταία λέξη. Μια πολλά υποσχόμενη πένα στο συγκεκριμένο είδος της λογοτεχνίας, η Φράνση Παπουτσάκη μας οδηγεί με άνετα βήματα σε ένα κόσμο όπου το όνειρο κι ο εφιάλτης δεν έχουν διαχωριστικές γραμμές.

Περίληψη

Ένας έφηβος , διαφορετικός από τους άλλους,επιστρέφει  στον τόπο των παιδικών διακοπών του, μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα θα πάρουν απροσδόκητη τροπή και το παιχνίδι με τους φίλους του θα περάσει στην άλλη πλευρά.

[Μικρές σιχαμερές βδέλλες] της Φράνση Παπουτσάκη ~ ΔΙΗΓΗΜΑ

Ανέβηκα στο λεωφορείο χωρίς προορισμό.

Εκείνο το βράδυ είχα μια παράξενα ενοχλητική διάθεση που η μελαγχολική ατμόσφαιρα του φθινοπώρου την έκανε ανυπόφορη. Με εκνεύριζε ακόμη κι ο ήχος των πεσμένων κίτρινων φύλλων κάτω από τις σόλες των παπουτσιών μου. Κάθε φορά που έσκυβα για να τα ξεκολλήσω, η χωμάτινη μυρωδιά της υγρασίας με έπνιγε, με ανάγκαζε να θέλω να ξεφύγω, να δραπετεύσω λες κι ήμουν φυλακισμένη σε μια αδιόρατη φυλακή, μια φυλακή που έπεσε ξαφνικά γύρω μου από ψηλά, όπως ένα ποτήρι εγκλωβίζει μια αβοήθητη αράχνη. Η απραγματοποίητη επιθυμία της θέλησης μου, φούντωνε έναν ανεξήγητο και πανούργο θυμό μέσα μου.

Είχα περπατήσει ήδη για αρκετή ώρα, επαναλαμβάνοντας την ίδια διαδικασία όσες φορές είχε χρειαστεί, όταν συνειδητοποίησα πως δεν θα γλίτωνα. Ο μόνος τρόπος να τα αποφύγω ήταν να εγκαταλείψω το δρόμο. Βρέθηκα στο σταθμό των λεωφορείων. Ένα από αυτά ετοιμαζόταν για αναχώρηση. 

[Ελάιζα] της Φράνση Παπουτσάκη ~ ΔΙΗΓΗΜΑ

Η καρδιά του πήγαινε να σπάσει. Άκουγε τον χτύπο της ξέφρενο μέχρι τα αυτιά του. Ήθελε να βγει από το στήθος του, να σπάσει το θώρακα και τα πλευρά που την κρατούσαν φυλακισμένη, να δραπετεύσει, να πεταχτεί με φόρα σκορπίζοντας αίμα στον αέρα, να καρφωθεί κάτω, στο χώμα, μπροστά στα πόδια της, μέχρι εκείνη να την μαζέψει με τα λευκά αλαβάστρινα χέρια της και με το απαλό τους άγγιγμα να σταματήσει την αγωνία της.

Ένας αλλόκοτος πυρετός τον αρρώστησε. Όσο εκείνη γλιστρούσε ανάμεσα στους πάγκους της αγοράς, αγγίζοντας υφάσματα κι ανθρώπους με τα μακριά της δάχτυλα, εκείνος την παρακολουθούσε πηδώντας από την μια σκιά στην άλλη.

«Στάσου» της πρόσταξε η ψυχή του δυνατά. Η κουκούλα της κάπας της έπεσε μαλακά προς τα πίσω φανερώνοντας τα στιλπνά καλοχτενισμένα πύρινα μαλλιά της. «Γύρνα…κοίταξε με…» την ικέτευσε πάλι η ίδια ψυχή του αιμορραγόντας από πόθο.

Η κοπέλα με μια αέρινη κίνηση στράφηκε προς το μέρος του. Δεν ήξερε πως κάποιος την κοιτάζει. Δεν ήξερε τι γύρισε να δει. Δεν ήξερε σε ποιο κάλεσμα ανταποκρίθηκε. Χαμογέλασε στο κενό μπροστά της και μαγικά όπως πριν, αποκάλυψε την ομορφιά της σε εκείνον για μια στιγμή μονάχα, ύστερα σηκώνοντας την κουκούλα της, την εξαφάνισε, την πήρε μακριά και χάθηκε βαδίζοντας αργά. Αυτή η ελάχιστη στιγμή του χρόνου, του έφτασε για να ρουφήξει την εικόνα της και να της επιτρέψει να τον κυριεύσει.

[Μαύρος Πάγος] της Φράνση Παπουτσάκη ~ ΔΙΗΓΗΜΑ

« Πού είμαι;» αναρωτήθηκε ο Τζόνι διακρίνοντας στην ίδια του τη σκέψη έναν τόνο βεβαιότητας, γι’ αυτό που ρωτούσε, εντελώς αταίριαστο με το πόσο χαμένος αισθανόταν· αν και αυτό που ήθελε στην πραγματικότητα να μάθει ανοίγοντας τα μάτια του ήταν «ποιος είμαι;» αφού είχε χάσει οποιαδήποτε επαφή με το πνεύμα και το σώμα που τροφοδοτούσε τις σκέψεις του και τον ανάγκαζε ενστικτωδώς  ν’ αναρωτιέται το ποιος είναι χωρίς να έχει καμία ιδιαίτερη σημασία ούτε η ερώτηση αλλά ούτε και η απάντηση.

Κρύωνε. Κρύωνε πολύ. Αλλά αυτό δεν ήταν τόσο άσχημο όσο το σκοτάδι που τον περιέβαλλε. Σκοτάδι...; Όχι, αυτό δεν έμοιαζε καθόλου με ότι είχε μάθει μέχρι τώρα να περιγράφει με τη λέξη σκοτάδι. Ήταν κάτι πολύ πιο σκοτεινό και αδιαπέραστο. Βρισκόταν παντού γύρω του και δε φαινόταν να έχει αρχή και τέλος.

Αλλαγή χρόνου της Φράνση Παπουτσάκη ~ ΔΙΗΓΗΜΑ

Τ-ι-κ τ-α-κ. Στο άκουσμα του στιγμιαίου ήχου, το αίμα κυκλοφόρησε ξανά στο σώμα του κι η καρδιά του συνέχισε να χτυπάει υπερβαίνοντας τη σιωπή που μεσολάβησε ανάμεσα στην παύση και την εκκίνηση του ρολογιού, ανάμεσα στο αυτί του και τα γρανάζια. Έσπρωξε το εκκρεμές πίσω στον τοίχο κλείνοντας το πορτάκι του μηχανισμού. Πήρε μια βαθιά ανάσα τρίβοντας τις παλάμες του μεταξύ τους, είπε στον εαυτό ότι πέρασε ο κίνδυνος και ξεκίνησε για την έφοδο.

 Από το σαλόνι πήγε κατευθείαν στην κουζίνα, ξεκρέμασε τον κούκο, τον ακροάστηκε, βεβαιώθηκε πως χτυπάει, τον έβαλε στην θέση του, δυο λεπτά ακόμα για να πάει ο δείκτης στο ακριβώς, κράτησε την αναπνοή του, κάρφωσε το βλέμμα του στην ώρα, περίμενε ˙ ο κούκος λάλησε δυνατά την ίδια στιγμή με τη βαριά καμπάνα του εκκρεμούς που σκέπασε τη φωνή του. -Ανάσα βαθιά- βγήκε από την κουζίνα, πήγε στο υπνοδωμάτιο, έπιασε στα χέρια του το ρολόι που ήταν στημένο πάνω στο γραφείο του, το άκουσε να κινεί τους δείκτες του, το έβαλε πίσω στη θέση του, περίμενε πάλι, έλεγξε την ώρα στο ρολόι του αριστερού του χεριού – ποτέ στο δεξί πάντα στη μεριά της καρδιάς να χτυπάνε μαζί- βεβαιώθηκε πως δείχνουν την ίδια ώρα, άφησε να φύγει από μέσα του ο συμπιεσμένος αέρας και πιο ήρεμος τώρα προχώρησε να ελέγξει τα υπόλοιπα ρολόγια του σπιτιού, ανοίγοντας συρτάρια, ντουλάπες και θήκες μέχρι να σιγουρευτεί απόλυτα πως όλα είναι εντάξει και να σωριαστεί έπειτα κατάκοπος στον καναπέ.

[Η νυχτερίδα] της Φράνση Παπουτσάκη ~ ΔΙΗΓΗΜΑ

Μια νυχτερίδα έδιωξε την νυχτερινή ησυχία καθώς άφησε ένα τσίριγμα για να ανοίξει τα φτερά της και να κρυφτεί από τη μία χαραμάδα στην άλλη. Το σκοτάδι σκέπαζε την βρωμιά αυτής της θλιβερής πόλης. Ήταν τόσο πυκνό που την έκανε να φαίνεται σχεδόν όμορφη. Η νυχτερίδα κρεμασμένη τώρα στο περβάζι ενός παραθύρου παρατηρούσε του άδειους δρόμους. Από εκεί ψηλά φαίνονταν όλα όσα δεν έπρεπε να φανούν. Μια παρέα ποντίκια ξεχύθηκε άτσαλα στο δρόμο κι ένα κουτσό και οστεώδες σκυλί που προσπαθούσε να τρέξει, έπεφτε από τη μια λακκούβα στην άλλη,  γεμίζοντας ακόμη περισσότερη λάσπη το τρίχωμα του.

Πίσω τους έρχονταν δύο άντρες. Ο ένας έτρεχε μπροστά από τον άλλο. Φορούσαν και οι δύο μακριές μαύρες κάπες που ανέμιζαν μαζί με τον αέρα. Η νυχτερίδα άφησε το λημέρι της και πέταξε από πάνω τους. Ο ρυθμός τους ήταν σχεδόν ο ίδιος. Ήχος δεν υπήρχε πουθενά. Σαν να έτρεχαν χωρίς να πατάνε στο έδαφος. Τα πρόσωπα τους άστραφταν λευκά μέσα στην απουσία του φωτός αυτής της πόλης. Το κυνηγητό έμοιαζε να συνεχίζεται εδώ και ώρα αλλά κανείς από τους δύο δεν έδειχνε να θέλει να σταματήσει να τρέχει. Ο προπορευόμενος άντρας είχε σταγόνες ιδρώτα στις άκρες από τις τούφες των μαλλιών του και η ανάσα του ακουγόταν δειλά λαχανιασμένη προσπαθώντας να μην προδώσει την κούραση του. Αυτός που τον ακολουθούσε είχε τα μάτια καρφωμένα μπροστά και οι άκρες από τα λεπτά και άκαμπτα χείλη του ήταν σηκωμένες δηλώνοντας απόλαυση.

ΔΙΗΓΗΜΑ : [Η πόρτα στον τοίχο] της Φράνση Παπουτσάκη

της Φράνση Παπουτσάκη

Βιογραφικό

Η Φράνση Παπουτσάκη γεννήθηκε το 1976 στην Αθήνα. Σπούδασε στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Κοινωνικών & Πολιτικών Επιστημών στο τμήμα Κοινωνιολογίας, όπου έκανε τη διδακτορική της διατριβή με θέμα “Οι κοινωνικές αναπαραστάσεις της αυτοκτονίας στον ελληνικό κινηματογράφο”. Έχει παρακολουθήσει σεμινάριο εγκληματολογίας με θέμα “Οι ανθρώπινες σχέσεις μέσα από την προοπτική του παραλόγου κατά τον Α. Camus” και σεμινάριο Δημιουργικής Γραφής με τον συγγραφέα Δημήτρη Στεφανάκη. Διηγήματα της έχουν κυκλοφορήσει στο λογοτεχνικό περιοδικό “Κλεψύδρα”, στο λογοτεχνικό site “BOOKBAR”, στο περιοδικό φανταστικής λογοτεχνίας «Συμπαντικές διαδρομές», στην ανθολογία ιστορικής φαντασίας «Θύελλα στο Χρόνο» καθώς και  μεταφρασμένα διηγήματα σε ξένα περιοδικά . Ζει και εργάζεται στην Αθήνα.