Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα της Έντυπης Έκδοσης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα της Έντυπης Έκδοσης. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2015

α.Η γούργουλα. β.Άτροπος. | Της Μαρίας Ελένης Φραγκιαδάκη ~ 2 διηγήσεις

α. Η γούργουλα

Το μέτωπό μου ακόμα ζεματάει… Θα ανέβασα πυρετό… Κοίταξέ τους… Με λυπούνται. Με λυπούνται. Εμένα , την Βενετιά την γούργουλα. Οίκτος στο βλέμμα. Άλλοι αδιάφοροι… Σκατόψυχοι..
Δεν τον χρειάζομαι τον οίκτο, ούτε την λύπησή σας… Εγώ είμαι η Βενετιά η γούργουλα.
«Να ζήσεις να τον θυμάσαι γούργουλα», έτσι μου λένε όλοι.. Να ζήσεις να τον θυμάσαι. Όλοι τους έτσι με φωνάζουν. Γούργουλα. Το όνομά μου δεν το θυμούνται εδώ και καιρό, κι ας με βάφτισε ο παππάς Βενετιά. Από μικρή, λεπτός και στενός ο λαιμός μου. Φόραγα τα ψεύτικα τα κρεμαστά κι όλες σιχτιρίζανε στη γειτονιά τη μάνα μου.

Τρίτη 24 Φεβρουαρίου 2015

Φάνης μπαστούνι | Της Χαράς Νικολακοπούλου ~ Πεζό

Πάνω που παζάρευα τρία κιλά τροφαντές τσιπούρες στην ψαραγορά, με πέτυχε η εισβολή.

-Δώκε μου, καρδούλα μου, ένα δεκάρικο να σε πω τη μοίρα σου, που είσαι όμορφη κοπελιά.
 Είχαμε τραπέζι το βράδυ, η μάνα μου δηλαδή στα αδέλφια της που είχαν έρθει από Αμερική.

Κυριακή 22 Φεβρουαρίου 2015

60 ΧΡΟΝΙΑ | ΥΠΟΓΕΙΟ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ ΤΕΧΝΗΣ - Του Κορνήλιου Ρουσάκη


Το Θέατρο Τέχνης εγκαταστάθηκε την άνοιξη του 1954 στο υπόγειο του κινηματογράφου Ορφέας,
 επί της οδού Σταδίου, στο οικοδομικό τετράγωνο που περιλαμβάνεται από τις οδούς Σταδίου, Πεσμαζόγλου, Σανταρόζα, και Πανεπιστημίου. Ο Κάρολος Κουν και τα μέλη του θιάσου, κυριολεκτικά, έσκαψαν τον χώρο του Ορφέα, έβγαλαν τα μπάζα και με την πολύτιμη οικονομική βοήθεια των συνδρομητών και των φίλων του Θεάτρου Τέχνης, κατάφεραν να δώσουν τις πρώτες παραστάσεις στη νέα αυτή θεατρική αίθουσα, λίγο πριν το καλοκαίρι του 1954.

Τρίτη 17 Φεβρουαρίου 2015

Η Άννα μετά από χρόνια | Του Απόστολου Θηβαίου ~ ΠΕΖΟ

Αυτή η ωραία δεσποινίς που γερνά πίσω απ΄τους γκισέδες στο σταθμό Λαρίσης και αλλού, αυτή είναι η πιο μοναχική απ΄όλες τις ηρωίδες. Γιατί γυρνά κάθε βράδυ σε μια οικία αναπαλαιωμένη, μ΄αφόρητα μαρμάρινα κρίνα. Τίποτε σαν  την σπασμένη εφηβεία στα μαγικά δωμάτια. Τώρα στέκει πίσω απ΄τα θέατρα, κρατά τα φώτα της σβησμένα, τρελαίνεται, μιλά για φόνους, και χάνει τη μορφή της.
Κάθε νύχτα η ίδια ιστορία. Είπαν θα της στοιχίσει μια μέρα τη ζωή. Έβαλαν τρίτους να της μιλήσουν, να την λογικέψουν, να μην τον περιμένει. Να φροντίσει τον εαυτό της, τα χρόνια περνούν.

Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2014

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ ΓΙΟΝ ΦΟΣΣΕ | Του Κορνήλιου Ρουσάκη ~ ΘΕΑΤΡΟ

Ο Νορβηγός συγγραφέας Γιον Φόσσε γεννήθηκε το 1959 στο Haugesund της Νορβηγίας. Έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Κόκκινο μαύρο το 1983. Έχει γράψει μυθιστορήματα, δοκίμια, ποιητικές συλλογές και βιβλία για παιδιά. Το πρώτο του θεατρικό έργο, Και δεν θα χωρίσουμε ποτέ παρουσιάστηκε το 1994 από το Εθνικό Θέατρο του Bergen. Στο έργο κυριαρχούν τα φαντάσματα ενός έρωτα που τελειώνει με πόνο. Είναι μια εσωτερική διαμάχη, μια μάχη ανάμεσα στη φθορά και στη δημιουργία. Τον Αύγουστο του 2000 του απονεμήθηκε το Θεατρικό Βραβείο του Βορρά και τον Δεκέμβριο του 2003 χρίστηκε Ιππότης της Γαλλικής Λεγεώνας της Τιμής. Τα έργα του έχουν μεταφραστεί σε περισσότερες από 40 γλώσσες και έχουν ανέβει στις περισσότερες σκηνές της Ευρώπης (Παρίσι, Λονδίνο, Βερολίνο, Ζάλτσμπουργκ) από νέους αλλά και καταξιωμένους σκηνοθέτες (Thomas Ostermayer, Claude Regy, Jacques Lassale).

Τρίτη 25 Νοεμβρίου 2014

Σε καταστολή | [πεζό] του Δημήτρη Δικαίου

Του Δημήτρη Δικαίου

Απόγευμα, κάποιος χτυπάει την πόρτα. Φωνάζω μ’ όση δύναμη έχω: «Ποιος διάολος είναι;». Ανοίγω, τίποτα. Γυρίζω στη θέση μου και παρατηρώ πως, η διπλανή καρέκλα είναι επίσης τραβηγμένη. Μία παραίσθηση, σκέφτηκα, δεν δίνω σημασία. Πάει καιρός εξάλλου που, δε βλέπω πράγματα. Αναπνέω κανονικά, δεν ανησυχώ.
Φτιάχνω λίγο καφέ κομμένο και ραμμένο στη γεύση μου, με πολύ καϊμάκι. Στο τραπέζι επάνω ένα στυλό, ένα φύλλο χαρτί, ένα κομμάτι κόκκινης πλαστελίνης με το δακτυλικό αποτύπωμα του γιου μου κι ένας καπνός Old Holborn κίτρινος με την επιγραφή «οι καπνιστές πεθαίνουν πρόωρα». Ποιος πέθανε μ’ ακόμη ένα τσιγάρο, συλλογίστηκα; Κανείς! Το ανάβω. Απέναντί μου, το ψυγείο. Χαμογελάω, στο κροτάλισμα του ήχου που έβγαλε πάνω στα πλακάκια. Με κατάλαβε. Κάθε φορά που έχουμε την ίδια θερμοκρασία, το κάνει.

Πέμπτη 11 Σεπτεμβρίου 2014

20o Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας - Νύχτες Πρεμιέρας | ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ [Της Έντυπης Εκδοσης]
Του Γιώργου Ρούσσου

«...Σε λίγες μέρες θα ξέρουμε κι εμείς αν αυτή η ιδέα, που έμοιαζε στην αρχή με τρελό όνειρο, μπορεί να εξελιχθεί σ’ ένα μεγάλο, ετήσιο φεστιβάλ της Αθήνας, ένα αληθινό σταυροδρόμι του ανεξάρτητου σινεμά, μια γιορτή όπου θα μαζευόμαστε κάθε χρόνο και περισσότεροι» Γιώργος Τζιώτζιος - 1ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας (1995)

Παρασκευή 1 Αυγούστου 2014

[Στιγμές Αρχαίου Θεάτρου] του Κορνήλιου Ρουσάκη ~ ΘΕΑΤΡΟ



Το αρχαίο ελληνικό δράμα φώτιζε και εξακολουθεί να φωτίζει με την ενάργεια του λόγου του και τη δυναμική των εικόνων του, θεατρικές σκηνές και ορχήστρες σε όλον τον κόσμο. Από το 1549 που πραγματοποιήθηκε η παράσταση του Πλούτου στο College de Conqueret στο Παρίσι και το 1585 με τα εγκαίνια του σπουδαίου Teatro Olimpico στη Βιτσέντζα με τον Οιδίποδα Τύραννο του Σοφοκλή, μέχρι τις σύγχρονες θεατρικές παραγωγές αρχαίου ελληνικού δράματος σε όλα τα θέατρα του κόσμου, η ελληνική σκέψη και ο λόγος των αρχαίων ποιητών ακούγεται ανελλιπώς και αδιάσπαστα.

Καθώς η προσπάθεια αποτύπωσης και καταγραφής σε ένα σημείωμα, όλων των διεθνών παραγωγών αρχαίου δράματος κρίνεται αδύνατη, επιχειρείται μια σταχυολόγηση ορισμένων από αυτές, με άξονα τη σκηνική αποτύπωση των έργων και τα «ευρήματα» που χρησιμοποιούν οι σκηνοθέτες για να εδραιώσουν και να αποτυπώσουν τη σκηνοθετική τους άποψη.

Παρασκευή 25 Ιουλίου 2014

[Μικρές σιχαμερές βδέλλες] της Φράνση Παπουτσάκη ~ ΔΙΗΓΗΜΑ



Ανέβηκα στο λεωφορείο χωρίς προορισμό.

Εκείνο το βράδυ είχα μια παράξενα ενοχλητική διάθεση που η μελαγχολική ατμόσφαιρα του φθινοπώρου την έκανε ανυπόφορη. Με εκνεύριζε ακόμη κι ο ήχος των πεσμένων κίτρινων φύλλων κάτω από τις σόλες των παπουτσιών μου. Κάθε φορά που έσκυβα για να τα ξεκολλήσω, η χωμάτινη μυρωδιά της υγρασίας με έπνιγε, με ανάγκαζε να θέλω να ξεφύγω, να δραπετεύσω λες κι ήμουν φυλακισμένη σε μια αδιόρατη φυλακή, μια φυλακή που έπεσε ξαφνικά γύρω μου από ψηλά, όπως ένα ποτήρι εγκλωβίζει μια αβοήθητη αράχνη. Η απραγματοποίητη επιθυμία της θέλησης μου, φούντωνε έναν ανεξήγητο και πανούργο θυμό μέσα μου.

Είχα περπατήσει ήδη για αρκετή ώρα, επαναλαμβάνοντας την ίδια διαδικασία όσες φορές είχε χρειαστεί, όταν συνειδητοποίησα πως δεν θα γλίτωνα. Ο μόνος τρόπος να τα αποφύγω ήταν να εγκαταλείψω το δρόμο. Βρέθηκα στο σταθμό των λεωφορείων. Ένα από αυτά ετοιμαζόταν για αναχώρηση. 

Πέμπτη 12 Ιουνίου 2014

[Το μυστήριο μέρος] του Κυριάκου Χαλκόπουλου ~ ΔΙΗΓΗΜΑ






 της έντυπης Σοδειάς τεύχος 19ο
Δε μου διαφεύγει βέβαια ότι είναι οξύμωρο 
να βρεθεί κάτι που μοιάζει με ακρόπρωρο, στο πιο κρυμμένο μέρος αυτού του χώρου όπου περιπλανιέμαι.
Εύλογα όμως τόσο καιρό δεν είχα ανακαλύψει εκείνη την περιοχή, αφού το μικρό στενό ανάμεσα στους τοίχους των κτιρίων όπου βαδίζω για να επιστρέψω στο σπίτι μου, παραμένει βυθισμένο στο σκοτάδι όσο ακόμα είναι κανείς μακριά από την ίδια την είσοδο του δικού μου κτίσματος. Το  αμυδρό φως που χαροπαλεύει πέρα από τη λάμπα πάνω από την πύλη, είναι αρκετό για να οδηγήσει κάποιον σε αυτήν οπότε μοιάζει υπερβολή να νοιαστεί κανείς για την ανεπάρκειά του να υποδείξει πως ο δεξιός τοίχος στην πραγματικότητα δεν είναι συνεχόμενος αλλά υπάρχει και σε εκείνον άλλος ένας διάδρομος.

Τετάρτη 4 Ιουνίου 2014

[Μα ποιός είναι ο Μπάρτλεμπυ;] της Θεοδώρας Τζόκα ~ ΑΡΘΡΟ



της Θεοδώρας Τζόκα



Όλοι  έχουμε έναν Μπάρτελμπυ μέσα μας!  Ναι, ναι, ξέρω τι σας λέω! «Και ποιος είναι αυτός ο Μπάρτελμπυ που όλοι κρύβουμε μέσα μας» θα μου πείτε. Κι εγώ θα σας απαντήσω με τον ίδιο ατάραχο και εκνευριστικό τρόπο που απαντάει ο Μπάρτελμπυ στον εργοδότη του: «Θα προτιμούσα να μην…» 

Μ’ αυτά τα εξοργιστικά  λόγια, ο  αξέχαστος και αινιγματικός λογοτεχνικός ήρωας του Χέρμαν Μέλβιλ στην αριστουργηματική νουβέλα Μπάρτελμπυ o Γραφιάς σηκώνει το μικρό του ανάστημα και διαολοστέλνει, με την ήρεμη παθητική του αντίσταση, όχι μόνο τον εργοδότη του αλλά ολόκληρο το κατεστημένο μαζί. 

Ας πάρουμε τα πράγματα όμως από την αρχή. Γνωρίζουμε τον Μπάρτελμπυ  μέσα από την πρωτοπρόσωπη  αφήγηση του εργοδότη του, ο οποίος τυγχάνει να είναι ένας διακεκριμένος και καλόκαρδος δικηγόρος, ο οποίος προσλαμβάνει τον Μπάρτελμπυ ως γραφιά στο γραφείο του στη Γουώλ Στρητ. Το γεγονός ότι το γραφείο του δικηγόρου βρίσκεται στη Γουώλ Στρητ αποτελεί ένα δριμύτατο κατηγορώ ενάντια στη βαρβαρότητα του  καπιταλιστικού συστήματος που βάζει το χρήμα πάνω από τον άνθρωπο. 

Τις πρώτες μέρες ο Μπάρτελμπυ δουλεύει πυρετωδώς και ο εργοδότης του είναι ενθουσιασμένος με την απόδοση του.

Κυριακή 18 Μαΐου 2014

Επιχειρηματίας Εκλογών [zιzάνιο]

-          Ζιζάνιο δουλεύεις αυτό το διάστημα;
-          Εννοείται…
-          Μα ήσουν τόσο καιρό χωρίς δουλειά.
-          Έχουμε εκλογές…
-          Ε, και τι… είσαι υποψήφιος;
-          Στις τοπικές εκλογές ανοίγω το γραφείο μου, έχω εταιρεία εγώ.
-          Εταιρεία;
-          Ναι ρε παιδί μου, την Σ.Κ.Α.Τ.Α.  Α.Ε., δεν την έχεις ακούσει ποτέ;
-          Όχι, ποτέ.
-          Είναι και εισηγμένη, ντιπ ανενημέρωτος είσαι.
-          Και για πες, τι κάνει αυτή η εταιρεία;
-          Εκλογές δεν είναι; Φτιάχνω συνθήματα για τους υποψηφίους, το λέει και η λέξη Σ.Κ.Α.Τ.Α., δηλαδή Συνθήματα Κατεστραμμένων Αυτοδιοικητικών Τοπικών Αρχόντων. 
-          Τι λες ρε φίλε… τρομερή ιδέα και έχεις δουλειά;
-          Σκατά, λίγα πράγματα, αλλά ακόμα είναι νωρίς.
-          Και σου έρχονται εύκολα τα συνθήματα; Για πες κάτι να καταλάβω.
-          Εεε, να ένα πρόχειρο που μου ήρθε τώρα: «Ψηφίστε Καμίνη και πάρτε δραμαμίνη».
-          Μα δεν είναι και πολύ κολακευτικό…
-          Θα το αγοράσουν από τον αντίπαλο συνδυασμό.
-          Άλλο, άλλο έχεις;
-          Εεε, «Με Κασιδιάρη αρχηγό, Πακιστανούς θα κυνηγώ, γεμάτο θα ‘ναι το φορτηγό, με τον Ηλία αρχηγό».
-          Ποιο φορτηγό;
-          Η σημασία είναι πολλαπλή. Το φορτηγό των ψηφοφόρων, το φορτηγό ως καναδέζα του στρατού, το φορτηγό της επαναπροώθησης μεταναστών.
-          Είσαι ποιητής… Βγάλε ένα και για τον Σακελλαρίδη, σε παρακαλώ.
-          «Είσαι της γενιάς του Τσερνομπίλ, Γαβριήλ, Γαβριήλ».
-          Μα κι εγώ είμαι… 
-          Ένας λόγος παραπάνω ότι το σύνθημα είναι πολύ ψαγμένο.
-          Μήπως είσαι Νεοδημοκράτης; Για τον Άρη δεν είπες τίποτα…
-          Η αλήθεια είναι, ότι μόλις έμαθα για τον  Σπηλιωτόπουλου ένα σύνθημα πλημμύρισε τα χείλη μου. «Άρη, Άρη κάνε μου τη χάρη, δεν είσαι τριαντάρι, μας πήρανε χαμπάρι».
-          Αυτό θα ταίριαζε και για τον Μπουτάρη…
-          Έλα μην παίρνεις θάρρη…


 a g r  Α ν ά π α υ σ η  #19 

Κυριακή 11 Μαΐου 2014

[Ανώφελα Δέντρα] της Κασσάνδρα Αλογοσκούφι ~ ΔΙΗΓΗΜΑ




της Κασσάνδρα Αλογοσκούφι

Μια φορά και έναν καιρό ήταν δυο ανώφελα δέντρα. Είχαν απλώσει μάλιστα τις αρίδες τους στους πιο κεντρικούς δρόμους –σ’ένα σταυροδρόμι- και καμώνονταν τους πολύξερους.

-Ξέρεις;

-Ναι ξέρω.

Έλεγαν σαν ηχώ ο ένας στα λόγια του άλλου. Κι όχι μόνο αυτό έστηναν αυτί στις κουβέντες των περαστικών. Και ακόμα χειρότερα και εδώ είναι και το ανήθικο της ιστορίας, τα δυο ανώφελα δέντρα έκλεβαν τα φύλλα των άλλων δέντρων και όταν ερχόντουσαν οι περαστικκοί να πάρουν έναν υπνάκο, τα ανώφελα δέντρα απλώναν τρομερά ριζίδια προεκτάσεις των κακόβουλων ριζών τους, αγκάλιαζαν το κεφάλι των κοιμωμένων και απομυζούσαν τα όνειρα και τις αναμνήσεις τους.

Δεν ήταν λίγοι αυτοί που χάσαν κάθε μνήμη.

Ύστερα περιφέρονταν σαν ανώφελοι άνθρωποι δίχως μνήμη, πατρίδα και όνομα. Αυτοί οι άνθρωποι οι λεγόμενοι ανώφελοι άνθρωποι ή ξεριζωμένα δέντρα σκάρωναν την ίδια παρωδία σε όποιον έβρισκαν. Τρυπώναν στις πιο περίοπτες πολιτείες. Μαθαίναν γράμματα κι ό,τι άλλο χρειαζόταν και καταλάμβαναν θέσεις πολιτικές, διοικητικές. Και σαν ερχόντουσαν άνθρωποι να ξαποστάσουν σιμά τους ή να τους ζητήσουν βοήθεια, εκείνοι λέγαν -οι ανώφελοι άνθρωποι δηλαδή:

-Στάσου μια στιγμή, ξεκουράσου ή ονειρέψου.

Τα θύματα εντελώς ανυποψίαστα ξεκουράζονταν, χαλάρωναν ή ονειρεύονταν κοντά τους, ενώ εκείνοι άπλωναν νοητά ριζίδια -τα ίδια ριζίδια που τους είχαν απλώσει τα ανώφελα δέντρα για να κλέψουν τις αναμνήσεις τους- κι έτσι τα ριζίδια των ανώφελων ανρώπων έκλεβαν τα όνειρα του κόσμου, των υπηκόων και πολιτών. Κι έτσι προέκυψαν οι ανώφελοι πολίτες και οι ανώφελοι κόσμοι.

Κυριακή 4 Μαΐου 2014

Φρανσουά Τρυφώ [αφιέρωμα] ~ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

Του Γιώργου Ρούσσου

«Το Σινεμά του αύριο δε θα γίνει από υπαλλήλους της κάμερας, αλλά από καλλιτέχνες για τους οποίους το γύρισμα θα είναι μια περιπέτεια εκπληκτική και παθιασμένη... Το σινεμά του αύριο, θα είναι μία ερωτική πράξη.» 
Φρανσουά Τρυφώ


Σάββατο 3 Μαΐου 2014

Θέλει τρόπο! [Του Δημήτρη Δικαίου] ~ άρθρο

Του Δημήτρη Δικαίου

Είμαστε γονείς και πάθια έχουμε σωρό. Άλλοτε πράοι συνετοί, κι άλλοτε χαριτόζοι διάβολοι, ταΐζουμε τα παιδιά μας, περηφάνιες. Διακρίσεις και επιδιώξεις σάπιες, κι επιθυμιές κενές για μια φαινομενικά ανολοκλήρωτη ύπαρξη. Το σπλάχνο μας! Τον καρνάβαλό μας! Δε συμπληρώνεται το θάμα όμως, από γόνους ακάθαρτους. Και επιπροσθέτως, σε αυτήν την επιτυχή και τελεία μεταλαμπάδευση ατροφικών αξιών, θα συναινέσει και το σόγι μας το τράγιο. Θα επικροτήσει, καμαρώσει, την ολοκλήρωση ενός ακόμη δούλου που θα’ χει αφέντη ή, ενός ακόμη αφεντικού που θα’χει δουλικά και στοίβες τ’ άγια, τα καλά των δεσποτάδων.

Κυριακή 27 Απριλίου 2014

[Τόμας Οστερμάιερ] του Κορνήλιου Ρουσάκη ~ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

Γράφει ο Κορνήλιος Ρουσάκης
{αναδημοσίευση υλικού από: σοδειά τχ.19 / κατηγορία: Θέατρο}

Ο γερμανός σκηνοθέτης Τόμας Οστερμάιερ γεννήθηκε το 1968 στο Soltau. Σπούδασε σκηνοθεσία στο Βερολίνο. Ανέλαβε την καλλιτεχνική διεύθυνση της γερμανικής Σαουμπίνε τον Σεπτέμβρη του 1999, σε ηλικία 31 ετών. Είχε στο ενεργητικό του τρία χρόνια πορείας ως καλλιτεχνικός διευθυντής στο Baracke, μια νεανική και πειραματική σκηνή με ηθοποιούς από το ακαδημαϊκό Deutschen Theater. Ο Τόμας Οστερμάιερ και οι συνεργάτες του πρότειναν μια ανανεωτική ματιά, η οποία δεν είχε να κάνει με τις τάσεις αποδόμησης που εκείνη την εποχή κυριαρχούσαν στο βερολινέζικο θέατρο. Η κοινωνική πραγματικότητα μεταφέρεται στη σκηνή, όπως επίσης και η σωματική και λεκτική βία. Ο Οστερμάιερ ξεκίνησε να σκηνοθετεί έργα νέων δραματουργών αλλά και του κλασικού ρεπερτορίου στη Σαουμπίνε, μεταφέροντάς τα στο σημερινό πλαίσιο. Έχει μια νεορεαλιστική σκηνοθετική προσέγγιση, που τροφοδοτείται από μια σαφή πολιτική στάση. Ο ίδιος αποφεύγει να χρησιμοποιήσει τον όρο «πολιτικό θέατρο» για να περιγράψει αυτό που κάνει. Παρόλα αυτά έχει σαν στόχο να κάνει ένα «ζωντανό» θέατρο, αποτυπώνοντας αρκετές από τις πικρές αλήθειες της ζωής και της κοινωνίας στη Γερμανία του σήμερα.
Από το 1999 μέχρι σήμερα έχει σκηνοθετήσει και παρουσιάσει στη Σαουμπίνε πάνω από 30 παραγωγές. Η γκάμα των επιλογών του είναι ευρεία: Μπύχνερ, Ο’ Νηλ, Ίψεν, Σάιξπηρ, Βέντεκιτ, αλλά και Σάρα Κέην, Γιον Φόσσε, Λαρς Νόρεν, Μάρτιν Κριμπ, Μαρκ Ρέιβενχιλ. Οι περισσότερες από αυτές τις παραγωγές έχουν ταξιδέψει σε όλες τις γωνιές του κόσμου και κάποιες έκαναν «θεατρική στάση» και στην Αθήνα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Κυριακή 13 Απριλίου 2014

[Ένα μόνο φιλί] της Σ. Λιάτου ~ ΔΙΗΓΗΜΑ

της  Στέλλας Λιάτου


Η Francesca έστρωνε ξανά και ξανά τα μακριά της μαλλιά.

Νευρίαζε έτσι ατίθασα που ήταν. Τα έπλεκε η παραμάνα της σε χοντρές πλεξίδες πίσω από τα αυτιά. Κάθε βράδυ της  τα βούρτσιζε τραβώντας και πονώντας την, εκατό φορές. Τα άλειφε με μυρωδικά έλαια. Αλλά και πάλι, τίποτα. Πάντα κάποιες μπουκλίτσες ξεπηδούσαν ατίθασες, τις γαργαλούσαν τη μύτη έτσι που ο αέρας τις έφερνε μπροστά.

Μαντόνα μου, θα έρθει σε λίγο κι εγώ έχω τα  χάλια μου,
σκεφτόταν και δάγκωνε νευρικά το κάτω χείλος της.

Γιατί να με νοιάζει τόσο; Όχι, δεν πρέπει. Δεν ξέρω. Δεν…

Όχι, όχι, Δεν πρέπει!
Νευρικά πέρασε τις παλάμες της πάνω από τις πτυχές της μεταξωτής της φούστας σε ένα ρόδινο χρώμα που φορούσαν πολύ οι κυρίες της αυλής. Τόνιζε το λευκό του προσώπου της. Έτσι τουλάχιστον είπε κάποτε εκείνος.
Εκείνος. Με τα κατάμαυρα μάτια που έλαμπαν δαιμονικά μέσα στην νύχτα όταν νόμιζε ότι δεν τον παρατηρούσε.

Τετάρτη 2 Απριλίου 2014

[Οι εραστές] του Rene Magritte ~ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

της Σοφίας Φραγκοπούλου

Rene Magritte (1898 – 1967)

O Magritte έχει μείνει στη μνήμη μας ως ο Βέλγος καλλιτέχνης του 20ου αιώνα και ένας από τους ιδρυτές του Σουρεαλισμού.  Το 1920 εκθέτει για πρώτη φορά τα -επηρεασμένα από το Φουτουρισμό- έργα του, «αναμνήσεις» από την παρουσία αισθησιακών παραστάσεων. Μοντέλο και έμπνευσή του αποτελεί η γυναίκα του, Georgette Berger.

Από το  1925 στα έργα του εμφανίζονται αντικείμενα και τα ορατά τους χαρακτηριστικά. Τα τοποθετεί σε καταστάσεις που μοιάζουν παράξενες στο θεατή.

Κυριακή 26 Ιανουαρίου 2014

ΠΕΖΟ: [Ο Δρόμος] της Μ. Αναγνωστοπούλου


της Ματίνας Αναγνωστοπούλου ~ τεύχος 18

Το αγόρι βγήκε στο δρόμο
από το κατάστημα.
Το κορίτσι εμφανίστηκε
από το πουθενά.
Το αγόρι ακολούθησε το κορίτσι.
Το κορίτσι ξάπλωσε
στη μέση του δρόμου.
Το αγόρι έκανε ό, τι έκανε το κορίτσι.
Το αγόρι είπε: «Τι θα γίνει αν περάσει κάποιο αυτοκίνητο;»
Το κορίτσι είπε: «Θα πεθάνουμε».
Το αγόρι χαμογέλασε.
Το κορίτσι χαμογέλασε.
Το αγόρι και το κορίτσι συνέχισαν να μένουν ξαπλωμένοι στη μέση του δρόμου.
Το κορίτσι ανέπνεε βαθιά.

Σάββατο 30 Νοεμβρίου 2013

Οι αιτίες της ευτυχίας [Hakan Bűyűkdere] - ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ

Της Ισαβέλλας Μήτρου
(Hakan Bűyűkdere από το βιβλίο “Hayatınızı değiştirecek őykűler”)

Εάν σπαταλήσω ατελείωτες ώρες για να καθαρίσω το σπίτι μου μετά από ένα πάρτι, σημαίνει ότι έχω πολλούς φίλους.
Εάν μπορώ να πληρώσω τους λογαριασμούς μου, σημαίνει ότι έχω δουλειά.
Εάν με στενεύει λίγο το παντελόνι μου, σημαίνει ότι δεν μένω νηστικός.
Εάν με ακολουθεί η σκιά μου, σημαίνει ότι βλέπω το φως του ήλιου.
Εάν χρειάζεται να διασχίσω περπατώντας μακρύ δρόμο για να φτάσω στο σχολείο μου ή τη δουλειά μου, σημαίνει ότι τα πόδια μου είναι γερά.
Εάν μιλήσει ο άνδρας που παίζει με το κλειδί του και στέκεται στη στάση, εάν κλάψει το μωρό δίπλα μου, σημαίνει ότι μπορώ να τους ακούσω.
Εάν χρειαστεί να καθαρίσω τα τζάμια ή να φτιάξω τη στέγη του σπιτιού μου, σημαίνει ότι έχω ένα δικό μου σπίτι.
Εάν έρθει υψηλός ο λογαριασμός του τηλεφώνου μου, σημαίνει ότι μπορώ να μιλήσω.
Εάν τσακώνομαι κάθε μέρα με τα αδέλφια μου, σημαίνει ότι έχω αδέλφια.
Εάν έχω να πλύνω και τα σιδερώσω άπλυτα, σημαίνει ότι έχω να ντυθώ.
Εάν δουλεύει το ρολόι μου τα ξημερώματα, σημαίνει ότι είμαι ζωντανός.
Εάν το βράδυ αισθάνομαι πολύ κουρασμένος και πονούν τα πόδια μου, σημαίνει ότι εκείνη τη μέρα δούλεψα πολύ.
Εάν παίρνω κακούς βαθμούς στα μαθήματά μου, σημαίνει ότι έχω σχολείο να πάω.
Εάν ο πατέρας μου τσαντίζεται και η μητέρα μου υπομένει, σημαίνει ότι έχω οικογένεια.
Και αν όλα αυτά τα γεγονότα τα αντιμετωπίζω με αυτ’ην την οπτική γωνία, σημαίνει ότι είμαι ευτυχισμένος.
________________________________________________
Της έντυπης έκδοσης (link): ΣΟΔΕΙΑ αρ.17 [Φθινόπωρο 2013]

Blogger templates


Blogger news