Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα άρθρα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 3 Μαΐου 2014

Θέλει τρόπο! [Του Δημήτρη Δικαίου] ~ άρθρο

Του Δημήτρη Δικαίου

Είμαστε γονείς και πάθια έχουμε σωρό. Άλλοτε πράοι συνετοί, κι άλλοτε χαριτόζοι διάβολοι, ταΐζουμε τα παιδιά μας, περηφάνιες. Διακρίσεις και επιδιώξεις σάπιες, κι επιθυμιές κενές για μια φαινομενικά ανολοκλήρωτη ύπαρξη. Το σπλάχνο μας! Τον καρνάβαλό μας! Δε συμπληρώνεται το θάμα όμως, από γόνους ακάθαρτους. Και επιπροσθέτως, σε αυτήν την επιτυχή και τελεία μεταλαμπάδευση ατροφικών αξιών, θα συναινέσει και το σόγι μας το τράγιο. Θα επικροτήσει, καμαρώσει, την ολοκλήρωση ενός ακόμη δούλου που θα’ χει αφέντη ή, ενός ακόμη αφεντικού που θα’χει δουλικά και στοίβες τ’ άγια, τα καλά των δεσποτάδων.

Σάββατο 19 Απριλίου 2014

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΗ: Χρήστος Γιανναράς

"O πιο εύκολος τρόπος για ν'αποφύγουμε τα διλήμματα που μας θέτει η ζωή, ν'αποφύγουμε την ίδια τη ζωή, είναι να επιβιώνουμε με γενικότητες. Λέμε: η θρησκεία, η πολιτική, ο κοινωνικός εκσυγχρονισμός, η παιδεία....Λέμε: η πόλη, το οικιστικό πρόβλημα.....Λέω ότι έτσι αποφεύγουμε τη ζωή γιατί έτσι μέσα από τις γενικότητες κάνουμε την πραγματικότητα ιδέες, την κάνουμε νοήματα."
Στη σειρά εκπομπών της ΕΤ1 "Περιμένοντας την Ανάσταση", παραγωγής  1987  με  σκηνοθέτη το Νίκο Φατούρο, ο  Χρήστος Γιανναράς  αναφέρεται στο Θείο Δράμα της Μεγάλης Βδομάδας και στο περιεχόμενο της Μεγάλης Δευτέρας.
Κατά τη διάρκεια της εκπομπής προβάλλονται πλάνα από την ύπαιθρο και ακούγονται ύμνοι της Μεγάλης Δευτέρας. Ψάλλει η βυζαντινή χορωδία του Λυκούργου Αγγελόπουλου.
Χρ.Γιανναράς: Περιμένοντας την Ανάσταση
Στη σειρά εκπομπών της ΕΤ1 "Περιμένοντας την Ανάσταση", παραγωγής 1987, δείτε σήμερα:
"O Χρήστος Γιανναράς αναφέρεται στο Θείο Δράμα στη Μονή Δαφνίου και στη Μεγάλη Βδομάδα".
Σκηνοθεσία: Νίκος Φατούρο
[...Αυτό που λέμε πόλη,είναι αυτό το πλήθος, αυτές οι σφηκοφωλιές οι απέραντες, οι ατέλειωτες μικρές φωλιές,σε όλα ετούτα τα τσιμεντένια διαμερίσματα,που μέσα κάποιοι άνθρωποι πονάνε,χαίρονται,ερωτεύονται,αγαπάνε,παλεύουν..... Και που αυτός ο πόνος,αυτός ο έρωτας,αυτός ο αγώνας, δεν έχει να κάνει τίποτα με τις γενικότητες, τίποτα με τον κοινωνικό εκσυγχρονισμό,τίποτα με την πολιτική στη γενικότητά της.

Σάββατο 26 Οκτωβρίου 2013

Μοναχικοί Πρωτόπλαστοι [Της Μαρίας Ροδοπούλου]

Μοιρολατρικοί  μύθοι βαριεστημένου Θεού (απόσπασμα έργου)
Θα μπορούσαν να είχαν συναντηθεί στα βρώμικα σοκάκια μιας μοιρολατρικής πόλης την ώρα που εκείνη διάλεγε μήλα από ένα πλανόδιο πωλητή και εκείνος έτρεχε να προλάβει το πεπρωμένο του. Ή να είχε το βλέμμα τους ανταμώσει όταν εκείνη κατέβαινε από το λεωφορείο και εκείνος περίμενε ανυπόμονα να ανάψει το φανάρι πράσινο για να διασχίσει την γυμνή λεωφόρο. Ή να είχαν γονατίσει μπροστά στην ίδια εικόνα στην απομονωμένη από τον θεό Μητρόπολη και τα γόνατα του ενός να είχαν νιώσει το περαστικό άγγιγμα του άλλου. Στην πραγματικότητα είχαν γνωριστεί χιλιάδες χρόνια πριν, τότε που η ζωή διάβαινε ακόμα την γη όχι ως ορισμένος χρόνος αλλά ως οπωροφόρα αγάπη.
Αν δεν είχαν απορροφηθεί τόσο από τον μύθο ίσως ποτέ να μην ξεχνούσε ο ένας τον άλλον. Ίσως να μην έκαναν ατελείωτους κύκλους χωρίς να καταλάβουν ότι έχουν μπει στον λαβύρινθο που οι ίδιοι έχτισαν γύρω τους. Η ιστορία τους δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επανάληψη μιας άλλης παλαιότερης που είτε την είχαν αφηγηθεί με τον ίδιο τρόπο είτε με παραλλαγές στα σκηνικά και στα ρούχα το αποτέλεσμα θα ήταν ίδιο : θα είχαν ξεχάσει ο ένας τον άλλον. Απομεινάρι μνήμης η φαγούρα που έχουν τα όνειρα στην αριστερή πλευρά τους.

Τρίτη 2 Ιουλίου 2013

ΤΟ ΤΡΕΝΟ [του Γιάννη Κουτελίδα]

ΣΟΔΕΙΑ 16 [ΑΡΘΡΑ] σελ. 24
συντάκτης: Γιάννης Κουτελίδας
ΤΕΥΧΟΣ 16 [ΙΟΥΝΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2013]
Φυγή. Μετανάστευση. Απόδραση από τη χώρα του τίποτα. Κραυγές αγωνίας για τα φωτεινά μυαλά που φεύγουν, πότε αληθινές και πότε υποκριτικές. Τα παραδείγματα από γνωστούς και φίλους ουκ ολίγα. Εξίσου συχνές και οι παραινέσεις προκειμένου να πάρουμε κι εμείς τον ίδιο δρόμο.  Τα κριτήρια δεν διαφέρουν ιδιαίτερα για όσους επιλέγουν να χτίσουν πλέον τη ζωή τους σε πολιτείες ελκυστικές και ξένες.  Επιβίωση και σταδιοδρομία σε ένα εργασιακό περιβάλλον γεμάτο ευκαιρίες ανέλιξης και απόκτησης μιας ζωής που εδώ δεν θα συναντήσεις μάλλον ποτέ.

Κυριακή 23 Ιουνίου 2013

Η λογοκρισία στα χέρια της εξουσίας - ΜΕΡΟΣ Α' [άρθρο της Στέλλας Ο. Λιάτου]

φωτ. Στέλλα Ο. Λιάτου
Λογοκρισία ονομάζεται ο έλεγχος του  λόγου και άλλων μορφών ανθρώπινης έκφρασης.  Σε πολλές[1] περιπτώσεις ασκείται από κυβερνητικά όργανα. Με το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, τα Ηνωμένα Έθνη υιοθέτησαν την Παγκόσμια Διακήρυξη Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, της οποίας το άρθρο 19 γράφει:  «Ο καθένας έχει το δικαίωμα στην ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος του καθενός να διατηρεί ανενόχλητος τις απόψεις του καθώς επίσης του δικαιώματος να αναζητά και να μεταδίδει πληροφορίες και ιδέες με οποιοδήποτε μέσο  σε όλο το κόσμο.»


Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012

Venezia - η αιώνια ερωμένη του νερού

αφηγηματικά κείμενα
κείμενο της Ξένιας Παπαδημητρίου

Θεμέλια διαβρωμένα, εύθραυστα, στηρίζουν ογκώδη κτίρια εξαιρετικής ομορφιάς. Η διαρκώς κινούμενη  και καταλυτική δύναμη του νερού  σιγοψιθυρίζει τα μυστικά του χρόνου μεταφέροντας τα από πόρτα σε πόρτα, χαϊδεύοντας τα σκαλάκια των σπιτιών που ακουμπούν στα κανάλια. Μια πόλη χιλιοτραγουδισμένη, αμέτρητες φορές φωτογραφημένη,  προορισμός εκατομμυρίων τουριστών από όλον τον κόσμο, μια πόλη συνυφασμένη με τον έρωτα και τον ρομαντισμό, αφήνει άφωνο ακόμη και τον πιο πολυταξιδεμένο επισκέπτη, μαγεύοντάς τον από τις πρώτες στιγμές της άφιξής του, την πρώτη του εν πλω διαδρομή, μέσω μιας υδάτινης λεωφόρου  από το αεροδρόμιο Marco Polo προς το κέντρο. Ένα άρτιο συγκοινωνιακό δίκτυο αποτελούμενο από τα vaporreti  που αντικαθιστούν τα λεωφορεία μεταφέροντας τους επιβάτες από το ένα άκρο της πόλης στο άλλο, τα πλωτά ταξί, οι ιδιωτικές μηχανοκίνητες βάρκες που χρησιμοποιούν οι Βενετοί αντί για αυτοκίνητα, προσθέτουν μια ακόμα ξεχωριστή νότα διαφορετικότητας  σε τούτη εδώ την παράξενη πόλη, την χτισμένη πάνω στα 118 νησιά μίας απέραντης λιμνοθάλασσας που σχηματίζεται ανάμεσα στις εκβολές τεσσάρων ποταμών. Αν και βυθίζεται εκατοστό προς εκατοστό, η Βενετία περήφανη και αυτοδύναμη σαν ώριμη γυναίκα που έχει γευτεί και γνωρίζει καλά τον έρωτα, περιμένει υπομονετικά τη δύση της, χωρίς αυτό να επηρεάζει καθόλου την εικόνα της, την ταυτότητά της, το ρυθμό της. Το νερό, ο απόλυτος εραστής, το ταυτόσημό της, η αιτία της καταστροφής της, την κατατρώγει σιγά σιγά μέχρι να του παραδοθεί ολοκληρωτικά. Η πρωινή πάχνη αποσύρεται καθώς κυλά η μέρα, αφήνοντας όμως πίσω της το μελαγχολικό προφίλ μιας κατά τα άλλα σύγχρονης και καλά οργανωμένης πόλης.
      Πέρα από το δέος που σου δημιουργεί μια πόλη που βλέποντάς την νιώθεις να επιπλέει, έχεις και την εύλογη απορία για τον τρόπο που οικοδομήθηκε. Με ποιόν τρόπο είναι άραγε χτισμένη πάνω σε αυτή τη βαλτώδη λιμνοθάλασσα; Οι Βενετοί οικοδόμοι αντεπεξήλθαν στις αντίξοες συνθήκες αναπτύσσοντας μοναδικές κατασκευαστικές τεχνικές και χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα υλικά. Βύθιζαν πασσάλους-σαν αυτούς που χρησιμοποιούν ως αγκυροβόλια- από ξύλο πεύκου ή βελανιδιάς σε βάθος εφτάμισι μέτρων μέσα στο έδαφος και μάλιστα σε μικρή απόσταση μεταξύ τους, ώστε να μην απελευθερώνεται οξυγόνο και διατηρούνται μικρόβια που θα σάπιζαν το ξύλο. Οι πάσσαλοι αυτοί στηρίζονταν  σε ένα στέρεο στρώμα από «κοράντο» δηλαδή ένα μίγμα πηλού και άμμου σε εναλλασσόμενες στρώσεις κι έτσι εξασφάλιζαν μία πρώτη, ελαστική βάση για οικοδόμηση. Πάνω από αυτή τη βάση κατασκεύαζαν ένα υδατοστεγές θεμέλιο με πέτρα από την Ίστρια. Έτσι οικοδομήθηκε η πόλη που ήδη από το 1500 έχει τη μορφή που έχει σήμερα κι ίσως αυτό το «πάγωμα» του χρόνου να είναι το πιο γοητευτικό χαρακτηριστικό της.
     Είχα ακούσει πως για να γνωρίσεις τη Βενετία πρέπει να την περπατήσεις, να χαθείς στα στενάκια της. Αποφάσισα, λοιπόν, να ακολουθήσω αυτήν τη συμβουλή αρχίζοντας έναν περίπατο -που τελικά  διήρκησε ώρες- ανάμεσα  σε στενά σοκάκια  που  το φως τα αγγίζει σπάνια λόγω του ύψους των κτιρίων και που  μοσχοβολούν απ τις απλωμένες μπουγάδες και τις πάστες που μαγειρεύουν οι νοικοκυρές. Μικρές πλατείες με ήσυχα καφέ και ταβερνάκια κατάμεστα από λουλούδια στα παρτέρια, και μεγαλύτερες, όπου βλέπεις τα αγόρια να  στήνουν ποδοσφαιρικό αγώνα μετά το σχολείο. Συχνά ο δρόμος με έβγαζε σε κάποιο κανάλι  κι ενώ εγώ  περνούσα πάνω από το γεφυράκι, από κάτω έπλεε μια γόνδολα με τους τουρίστες να κοιτούν ολόγυρα όλο συγκίνηση ακούγοντας τον γονδολιέρη να σιγοτραγουδά κάτω από το κασκέτο του. Κι έπειτα η αγορά, να σφύζει από ζωή και η πολυτέλεια να ξεχειλίζει από τα καταστήματα των γνωστών σχεδιαστών, δίπλα στα μαγαζάκια που πουλούν κρύσταλλα murano και υπέροχες βενετσιάνικες μάσκες που πολλές φορές βλέπεις να φιλοτεχνούν οι ίδιοι στα μικρά τους ατελιέ. Κι όμως καταλαβαίνεις εύκολα ότι οι άνθρωποι εδώ δεν χρειάζονται μάσκες για να σε εξυπηρετήσουν με ευγένεια γεγονός που πηγάζει απ την κουλτούρα τους και είναι σφιχτά δεμένη μαζί της.
    Σύμφωνα με ένα θρύλο οι γονδολιέρηδες γεννιούνται με πόδια αράχνης για να επιπλέουν στο νερό…Η αλήθεια είναι ότι αποτελούν ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του συμβολισμού και της μυθολογίας της Βενετίας. Η γνώση των «υγρών δρόμων» περνάει από πατέρα σε γιο και θεωρείται ανδρική υπόθεση. Με την παραδοσιακή τους στολή με τη ριγέ μπλούζα, το μαύρο παντελόνι και το ψαθάκι στέκονται όρθιοι κάνοντας κουπί προς την κατεύθυνση που κοιτούν, πράγμα ασυνήθιστο για κωπηλάτη, συστήνοντας στους επιβαίνοντες την ιστορία της πόλη τους που εκπνέει έναν αέρα ρομαντισμού. Η γόνδολα είναι ένα παραδοσιακό σκάφος κι έχει κι αυτή τη δική της ιστορία. Κατασκευασμένη από οξιά, κερασιά φτελιά, έλατο, πεύκο, μαόνι, καρυδιά και με τεχνικές που καθιερώθηκαν από το 1883. Για την κατασκευή της απαιτούνται περίπου τρεις μήνες δουλειάς και 280 ξεχωριστά κομμάτια ξύλου! Ο κύριος σκελετός της είναι φτιαγμένος από ξύλο βελανιδιάς. Εξωτερικά, επτά στρώματα μαύρης λάκας δίνουν στη γόνδολα τη στιλπνότητά της. Στην ιστορία της γόνδολας, το μαύρο χρώμα αντικαταστάθηκε από πλούσιες διακοσμήσεις ως ένδειξη πλούτου που απαγορεύτηκαν από το 1562 κι έτσι μέχρι τη σημερινή μορφή της είναι στολισμένη μόνο με το «φέρο» της κι ένα χρυσό ιππόκαμπο από κάθε πλευρά. Το «φέρο» θα το δούμε στο μπροστινό μέρος του σκάφους με τα μεταλλικά του δόντια να συμβολίζουν τα έξι «σεστιέρε» της Βενετίας κάτω από το καπέλο του Δόγη.
     Η Βενετία, που υπήρξε κάποτε μια τεράστια δύναμη κι ήταν για αιώνες το σταυροδρόμι ανάμεσα σε ανατολή και δύση σφύζοντας από καλλιτεχνική και κοσμική ζωή, έχει αφήσει το αποτύπωμά της ως μίας πόλης μοναδικής στον κόσμο και είναι ο σταθερός προορισμός εκατομμυρίων τουριστών κάθε χρόνο. Γιατί «αν δεν έχεις δει τη Βενετία, δεν έχεις δει τίποτε»…  

εντύπως: σοδειά#3

Blogger templates


Blogger news