[Τρύγος και Βυζαντινή Ποίηση] του Ματθαίου Ματθαιάδη ~ ΑΡΘΡΟ

Το Βυζάντιο πέρα από ότι έχουμε συνηθίσει δεν ήταν μόνο ίντριγκες δολοπλοκίες και εκκλησιαστικοί ύμνοι υπήρχε ζωή, πάθος, ανησυχίες, αναζητήσεις, διασκέδαση τέχνη και φυσικά Λόγος ένας λόγος μεστός λυρικός θειικά ανθρώπινος .

Δεν έχει τέλος ο λόγος η ποίηση η τέχνη γενικότερα , τίποτα δεν αρχίζει και τίποτα δεν τελειώνει όπως και δεν επεκτείνεται στις εποχές , αλλά μεταφέρει την οπτική της χρονικής στιγμής με τα μέσα του "σήμερα". Στήνεται και δημιουργείται από το ακέραιο και διχοτομείτε στο άπειρο σαν μια οπτασία σαν μια μέθη ακολουθώντας Διονυσιακά βήματα , όχι δεν στερεύουν οι λέξεις, οι άνθρωποι στερεύουν και αναπαύονται ή στέκονται στις "δάφνες" και στο εφήμερο μη μπορώντας να δαμάσουν το ανήμερο θηρίο της χρονιότητας και θυσιάζονται στην άψογη εκτέλεση της επιφανειακής λάμψης

Ο τρύγος είναι ένα θέμα που ακολουθεί τα χνάρια Σιληνών και Σάτυρων, χορεύει με τις Μαινάδες και λούζει δισεκατομμύρια φθόγγους με το άρωμα από την σύνθλιψη των ώριμων καρπών της αμπέλου

Οι παραλλαγές πολλές όσες και οι διαφορές στους Αιώνες όσες και οι περιστροφές της γης στον Ήλιο όσες και οι εναλλαγές στην σκέψη και τον τρόπο ζωής από την γέννηση του μέχρι σήμερα .

Το "ουδέτερο" ΓΙΑΤΙ [Του Μπατίστα Μαλαματένιου]

Λίγο να στρέψουμε το βλέμμα μας προς τα πάνω, θα αντιληφθούμε ένα τεράστιο «ΓΙΑΤΙ» να ίπταται καγχάζοντας πάνω από τα κεφάλια μας.

Ένα «γιατί», το οποίο πλευρίζουμε άκοπα και βολικά δίπλα σε κάθε έννοια της καθημερινότητας που μας θλίβει. Χρηματοπιστωτική κρίση, ανεργία, λουκέτα, αυτοκτονίες, απάθεια, βία, εξαναγκασμός,στενοχώρια κι άλλες πολλές λέξεις δεμένες με ένα «γιατί».

Ένα «γιατί» που δεν σκαρφίζεται από τη συνείδησή μας για να πάρει έστω μία κοινότυπη απάντηση, αλλά μόνο και μόνο για να εξαγνίσει και να απαλλάξει από εκείνο που στο βάθος αντιλαμβανόμαστε επαρκώς.

Σιμόν Ντε Μπωβουάρ [της Μαρίας Ροδοπούλου]

«Γυναίκα δεν γεννιέσαι, γίνεσαι» Σιμόν Ντε Μπωβουάρ

«Μας προτρέπουν να είμαστε γυναίκες, να παραμείνουμε γυναίκες, να γίνουμε γυναίκες.  Η αλήθεια είναι ότι το κάθε άτομο αποτελεί μια μοναδική, ξεχωριστή προσωπικότητα» από το «Δεύτερο Φύλο» της Σιμόν Ντε Μπωβουάρ.

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΔΙΧΩΣ ΟΡΑΣΗ [του Δημήτρη Δικαίου]

ΣΟΔΕΙΑ αρ.16 [ΑΡΘΡΑ] σελ. 04
Συγγραφέας: Δημήτρης Δικαίος
ΤΕΥΧΟΣ 16 [ΙΟΝ-ΑΥΓ 2013]
ΕΝΤΥΠΩΣ: ΕΔΩ

Τα πόδια του Παυλάκη ήταν χαλασμένα. Παρακολουθούσε αρκετές ώρες τηλεόραση από 1 έτους ασταμάτητα. «Νενέ;» της φώναζε. «Άνοιξε, Νενέ!». Έτσι αποκαλούσε την τηλεόραση. Μια φτηνή και συγχρόνως αποτελεσματική baby-sitter, η οποία, βοήθησε τους γονείς ν’ απαλλαγούν απ’ αυτόν ώστε να μην υποχρεώνονται να σπαταλούν πολύτιμο χρόνο σε επικοινωνία μαζί του και διαπαιδαγώγηση. Για τη σύγχρονη εγωκεντρική κουλτούρα των ενηλίκων, οι βασικές υποχρεώσεις έναντι των παιδιών, θεωρούνται ξεβόλεμα, δουλεία.

Τα χρόνια περνούσαν και οι συναθροίσεις ή η οποιαδήποτε συναλλαγή, αν θέλετε, μεταξύ των μελών της οικογένειας, σταδιακά αραίωναν. Κάθε φορά που επέστρεφε απ’ το σχολείο, κλεινόταν στο ψηφιακό του βασίλειο. Ένιωθε αυτοκράτορας, σε αυτό.

Ήδη, σε ηλικία 9 ετών, ήταν ένα παχύσαρκο παιδί. Τα σνακ, το γρήγορο φαγητό, πλούσιο σε αλάτι και λιπαρά, κάρφωσαν το παιδί στην πολυθρόνα που υπήρχε στο υπνοδωμάτιο, με το τζόιστικ μιας παιχνιδομηχανής στο χέρι. Σταυρός και φυλακτό για την υπόλοιπη του ζωή, τα τηλεχειριστήρια και η διαρκώς αναμμένη οθόνη του θανάτου.

Ελλάδα: «Ζήσε το μύθο σου» [Του Μπατίστα Μαλαματένιου]

Πού να Κάνεις Όπισθεν;  

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΟΔΕΙΑ αρ.16 [ΑΡΘΡΑ] σελ. 5-8
συγγραφέας: Μπατίστας Μαλαματένιος
ΤΕΥΧΟΣ 16 [ΙΟΝ-ΑΥΓ 2013] - ΕΝΤΥΠΩΣ: ΕΔΩ

Είναι πρωί, τόσο που η υγρασία ακόμα καλύπτει τα παρμπρίζ των αυτοκινήτων. Μια αγχωμένη νεαρή κοπέλα ψάχνει απεγνωσμένα να βρει μία θέση παρκινγκ. Έχει καθυστερήσει στη δουλειά της είκοσι λεπτά. Ξύπνησε νωρίς, έφυγε από το σπίτι της στην ώρα της και «στροβιλίζεται» τους δρόμος της Αθήνας σαράντα ολόκληρα λεπτά για να «εφεύρει» μία θέση στάθμευσης. Το άγχος την έχει κυριεύσει, τα νεύρα της συνεχώς τεντώνονται και το μόνο που δεν την απασχολεί είναι να μεριμνήσει και για τους συμπολίτες της. Σαράντα λεπτά στο αυτοκίνητο κάνοντας κύκλους μεταξύ τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων.

ΤΟ ΤΡΕΝΟ [του Γιάννη Κουτελίδα]

ΣΟΔΕΙΑ 16 [ΑΡΘΡΑ] σελ. 24
συντάκτης: Γιάννης Κουτελίδας
ΤΕΥΧΟΣ 16 [ΙΟΥΝΙΟΣ-ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2013]

Φυγή. Μετανάστευση. Απόδραση από τη χώρα του τίποτα. Κραυγές αγωνίας για τα φωτεινά μυαλά που φεύγουν, πότε αληθινές και πότε υποκριτικές. Τα παραδείγματα από γνωστούς και φίλους ουκ ολίγα. Εξίσου συχνές και οι παραινέσεις προκειμένου να πάρουμε κι εμείς τον ίδιο δρόμο.  Τα κριτήρια δεν διαφέρουν ιδιαίτερα για όσους επιλέγουν να χτίσουν πλέον τη ζωή τους σε πολιτείες ελκυστικές και ξένες.  Επιβίωση και σταδιοδρομία σε ένα εργασιακό περιβάλλον γεμάτο ευκαιρίες ανέλιξης και απόκτησης μιας ζωής που εδώ δεν θα συναντήσεις μάλλον ποτέ.

Η λογοκρισία στα χέρια της εξουσίας - ΜΕΡΟΣ Γ'

Λογοκρισία στον κινηματογράφο – Στον ελληνικό κινηματογράφο

"Συνοικία το όνειρο", 1961 [Αλέκος Αλεξανδράκης]

Στον 20ο αιώνα, ο κινηματογράφος αποτελούσε μια ακόμα μορφή έκφρασης και επικοινωνίας. Όπως υποστηρίζει ο δημοσιογράφος/κριτικός κινηματογράφου, Ronald Bergen, οι ταινίες δεν γίνονται για[1] – ή τουλάχιστον έτσι θα έπρεπε να είναι.

ένα συγκεκριμένο κοινό αλλά για να εκφραστεί ό ίδιος ο δημιουργός

Οι Γαλλικές ταινίες «Οι επισκέπτες της νύχτας», 1942, και η «Τα παιδιά του  παραδείσου», 1945, χρησιμοποίησαν την αλληγορία ως μέσο για να αποφύγουν τη Γερμανική λογοκρισία.

Η λογοκρισία στα χέρια της εξουσίας - ΜΕΡΟΣ Β'

της Στέλλας Ο. Λιάτου

Απολυταρχία και λογοκρισία

Από τα τέλη του 15ου έως και τον 18ο αιώνα, οι κυβερνήσεις στον καθολικό κόσμο προσπάθησαν να ελέγξουν την παραγωγή εντύπων. Για παράδειγμα, ο βασιλιάς Ερρίκος Η΄ το 1543 απαγόρευσε σε άντρες μέσου ή χαμηλού επιπέδου και σε όλες τις γυναίκες , εκτός από αυτές που είχαν ευγενική καταγωγή, την ανάγνωση της Βίβλου. Στη δε Γαλλία από το 1760 έως το 1790, τα έργα των δημοφιλέστερων συγγραφέων δημοσιεύονταν κυρίως εκτός χώρας, καθώς στο πλαίσιο της απόλυτης μοναρχίας που επικρατούσε, πάνω από 800 συγγραφείς, τυπογράφοι και βιβλιοπώλες φυλακίστηκαν στη Βαστίλη.