Φιλόσοφος | ΖΙΖΑΝΙΟ #22

Μεγάλε δεξιοτέχνη της ζωής Ζιζάνιε, φωτίστε μας. Εσείς μόνο σπουδαίε διδάσκαλε μπορείτε να μας δώσετε λύσεις στα αδιέξοδά μας.

Καλό μου παιδί. Η ζωή είναι ένα διάδρομος που αριστερά και δεξιά υπάρχουν πόρτες. Μπαίνεις από τη μία, βγαίνεις από την άλλη, κάθεσαι λίγο στη μία, περισσότερο στην άλλη, σε μία έχει χαλάσει η πετούγια και δεν μπορείς να μπεις, στην άλλη κλείνεσαι μέσα και την σπας για να βγεις…

Και πώς θα επιλέξω τρισμέγιστε την κατάλληλη πόρτα;  

Γκουρού είμαι παιδί μου, όχι, μαραγκός…

Να με συγχωρείτε για την αφέλειά μου. Πιστεύετε διδάσκαλε πως η κυβέρνηση δεν έχει τον κατάλληλο καθοδηγητή και γι’ αυτό  μπαινοβγαίνει στα μνημόνια;

Άκουσε προσεχτικά παιδί μου. Η κυβέρνηση είναι ένας διάδρομος που αριστερά και δεξιά υπάρχουν πόρτες, οι οποίες όμως πάνω δεν γράφουν τίποτα, δεν έχουν επιγραφές για να γνωρίζουν που θα πάνε οι υπουργοί. Με αποτέλεσμα, μπορεί κάποιος να ξεκινήσει για το γραφείο του πρωθυπουργού και να βρεθεί στην τουαλέτα και έτσι γίνονται όλα σκατά. Να με συγχωρέσεις  παιδί μου για το λεξιλόγιο μου, που μιλώ άκομψα.  

Μα τι λέτε τώρα σημαντικέ μου διδάσκαλε, σίγα τώρα… σκατά είπατε, δεν είπατε και τίποτα φοβερό…

Για το «πρωθυπουργός» και το «υπουργοί» εννοώ βλάξ… 

Η γλώσσα της αλήθειας | ΖΙΖΑΝΙΟ

Κάθομαι ανέμελο στο μπαλκόνι μου και κοιτάζω την Ακρόπολη, ενώ, βάζω άλλο ένα παγάκι στο…

Ρε Ζιζάνιο μας κοροϊδεύεις;  Φαίνεται η Ακρόπολη από το υπόγειο στου Ρέντη;

Διαβάζω το πρόγραμμα της Λυρικής Σκηνής και αναρωτιέμαι, Τζάκομο Πουτσίνι ή Τζουζέππε Βέρντι, ίσως…

Αυτό που διαβάζεις, είναι το φυλλάδιο του ΟΑΣΑ και απλώς το δίλλημα σου είναι: κάρτα απεριορίστων ή εισιτήριο… 

Λες να με προτείνουν και εμένα για Πρόεδρο Δημοκρατίας; Γιατί όχι, άλλωστε δεν…

Εδώ τους παρακαλάς τέσσερα χρόνια για να γίνεις διαχειριστής στην πολυκατοικία και κανένας δε σε παίρνει στα σοβαρά…

Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο για τις περιπέτειές μου στο Πανεπιστήμιο… έχω βρει και τον τίτλο: Ζιζάνιο νυν και ΑΕΙ. Ίσως να γίνει best…

Μάλλον θα εννοείς το περίπτερο στην Πανεπιστημίου που…

Βρε άι σιχτίρ όλη την ώρα μιλάς… Ρε παιδία, αυτόν ποιος τον πήρε στη Σοδειά; Δεν πιστεύω να τον πληρώνετε κιόλας;

Με Voucher είμαι εδώ… 

Επιχειρηματίας Εκλογών [zιzάνιο]

-          Ζιζάνιο δουλεύεις αυτό το διάστημα;

-          Εννοείται…

-          Μα ήσουν τόσο καιρό χωρίς δουλειά.

-          Έχουμε εκλογές…

-          Ε, και τι… είσαι υποψήφιος;

-          Στις τοπικές εκλογές ανοίγω το γραφείο μου, έχω εταιρεία εγώ.

-          Εταιρεία;

-          Ναι ρε παιδί μου, την Σ.Κ.Α.Τ.Α.  Α.Ε., δεν την έχεις ακούσει ποτέ;

-          Όχι, ποτέ.

-          Είναι και εισηγμένη, ντιπ ανενημέρωτος είσαι.

-          Και για πες, τι κάνει αυτή η εταιρεία;

-          Εκλογές δεν είναι; Φτιάχνω συνθήματα για τους υποψηφίους, το λέει και η λέξη Σ.Κ.Α.Τ.Α., δηλαδή Συνθήματα Κατεστραμμένων Αυτοδιοικητικών Τοπικών Αρχόντων. 

-          Τι λες ρε φίλε… τρομερή ιδέα και έχεις δουλειά;

-          Σκατά, λίγα πράγματα, αλλά ακόμα είναι νωρίς.

-          Και σου έρχονται εύκολα τα συνθήματα; Για πες κάτι να καταλάβω.

-          Εεε, να ένα πρόχειρο που μου ήρθε τώρα: «Ψηφίστε Καμίνη και πάρτε δραμαμίνη».

-          Μα δεν είναι και πολύ κολακευτικό…

-          Θα το αγοράσουν από τον αντίπαλο συνδυασμό.

-          Άλλο, άλλο έχεις;

-          Εεε, «Με Κασιδιάρη αρχηγό, Πακιστανούς θα κυνηγώ, γεμάτο θα ‘ναι το φορτηγό, με τον Ηλία αρχηγό».

-          Ποιο φορτηγό;

-          Η σημασία είναι πολλαπλή. Το φορτηγό των ψηφοφόρων, το φορτηγό ως καναδέζα του στρατού, το φορτηγό της επαναπροώθησης μεταναστών.

-          Είσαι ποιητής… Βγάλε ένα και για τον Σακελλαρίδη, σε παρακαλώ.

-          «Είσαι της γενιάς του Τσερνομπίλ, Γαβριήλ, Γαβριήλ».

-          Μα κι εγώ είμαι… 

-          Ένας λόγος παραπάνω ότι το σύνθημα είναι πολύ ψαγμένο.

-          Μήπως είσαι Νεοδημοκράτης; Για τον Άρη δεν είπες τίποτα…

-          Η αλήθεια είναι, ότι μόλις έμαθα για τον  Σπηλιωτόπουλου ένα σύνθημα πλημμύρισε τα χείλη μου. «Άρη, Άρη κάνε μου τη χάρη, δεν είσαι τριαντάρι, μας πήρανε χαμπάρι».

-          Αυτό θα ταίριαζε και για τον Μπουτάρη…

-          Έλα μην παίρνεις θάρρη…

 a g r  Α ν ά π α υ σ η  #19 

Το ΖιΖάνιο αναλύει το Καλοκαίρι που έφυγε. [αγρανάπαυση #17]

Το καλοκαίρι είναι για αυτούς που «ταράζουν» τα νερά… είτε μεταφορικώς, είτε κυριολεκτικώς.  Πλιτς - πλατς!

Καλοκαίρι σημαίνει διακοπές… ακόμα και στο μπαλκόνι που βλέπει στον ακάλυπτο, με θέα τα απλωμένα ρούχα του απέναντι… τι Ψαρού, τι Μπουγαδού!

Το καλοκαίρι είναι η εποχή του έρωτα, κορμιά βρεγμένα, ελαφρώς ντυμένα έτοιμα να… να πατήσουν το κουμπί για την επόμενη στάση. Η Θηβών βράζει και το κλιματιστικό στο λεωφορείο είναι χαλασμένο.

Το καλοκαίρι είναι ωραίο, γιατί είναι λιτό και απέριττο. Είναι ένα θαύμα της λογοτεχνίας. Ούτε κάλτσες, ούτε κορδόνια στα παπούτσια, σαγιονάρα κι έξω απ’ την πόρτα…  

Καλοκαίρι σημαίνει ψαράκι φρέσκο δίπλα στο κύμα και… μισό λεπτό. Ναι, γεια σας, μια παραγγελία ήθελα να δώσω, δύο με γύρο χοιρινό χωρίς κρεμμύδι και μια πορτοκαλάδα μπλε. Πού είχαμε μείνει; 

Το καλοκαίρι εν ολίγοις, είναι για τους τολμηρούς, για τους αλμυρούς και για τους αστούς! (Εντάξει, άλλο επίπεδο οι πολιτικές αναλύσεις του ΖιΖάνιου)

Καλό Φθινόπωρο! 

____________________________________________

Της έντυπης έκδοσης: ΣΟΔΕΙΑ αρ.17 [Φθινόπωρο 2013]

Erotas sta xronia tou internet

[ΑΓΡΑΝΑΠΑΥΣΗ]

zιzάνιο αρ.15

ΕΝΤΥΠΩΣ ΕΔΩ: ΖΙΖΑΝΙΟ [σοδειά τχ.15]

Γυναίκα: Ξέρεις…

Άντρας: Όταν ακούω να ξεκινάς προτάσεις με το «ξέρεις», ξέρω αμέσως ότι θα μιλήσεις για κάτι που δεν ξέρω αλλά θα ήθελες να τo ξέρω για να…

Γυναίκα: Άρχισες τις κρυάδες πάλι; Θέλω να μιλήσουμε σοβαρά.

Άντρας: Να τα μας και τα σοβαρά…

Γυναίκα: Ξέρεις, είμαστε τόσο καιρό μαζί και ίσως θα έπρεπε να κάνουμε το επόμενο βήμα.

Άντρας: Ξέρεις ότι είμαι άνεργος με κομμένο ταμείο ανεργίας και εσύ δουλεύεις ημιαπασχόληση με 230 ευρώ το μήνα.

Γυναίκα: Ξέρεις, οι άνθρωποι, βιολογικά και μόνο να το δεις, πρέπει να κάνουν κάποια πράγματα στη ζωή τους.  

Άντρας: Ξέρεις ότι στη Βιολογία είχα μείνει μετεξεταστέος!

Γυναίκα: Άρχισες πάλι…

Άντρας: Οκ. Πες μου.

Γυναίκα: Έλεγα λοιπόν, αφού τα οικονομικά μας δεν επιτρέπουν γάμο, θα μπορούσαμε να βρίσκαμε μια φωλίτσα έστω και να μένουμε μαζί.

Άντρας: Και ποιος θα πληρώνει νοίκι, νερό, ΔΕΗ, κοινόχρηστα; Και τι θα τρώμε; Με το μισθό που έχεις, τη λίστα του σουπερ μάρκετ θα τη γράφουμε σε χαρτοπόλεμο.

Γυναίκα: Θα βρεις και εσύ μια δουλειά…

Άντρας: Εγώ έχω καλύτερη λύση… εικονικό σπίτι.

Γυναίκα: Τι είναι πάλι αυτό;

Άντρας: Να ρε παιδί μου, ο άλλος θέλει να ανοίξει ένα μαγαζί και δεν είχε το κεφάλαιο, δεν έχει για τα λειτουργικά έξοδα, δεν έχει για να πληρώνει υπαλλήλους. Τι κάνει λοιπόν;

Γυναίκα: Δεν το ανοίγει;

Άντρας: Όχι βρε κουτό… φτιάχνει e-shop στο διαδίκτυο. Εικονικό μαγαζί. Πληκτρολογεί ο πελάτης το όνομα της σελίδας και μπαίνει. Βλέπει με την ησυχία του στα εικονικά ράφια τα προϊόντα και ό,τι του αρέσει το τοποθετεί στο εικονικό καλάθι και μετά το παραγγέλνει.

Γυναίκα: Κι αυτό πώς σχετίζεται με εμάς;

Άντρας: Με λίγα μόνο ευρώ, θα φτιάξουμε ένα εικονικό σπίτι. Θα έχει τα εικονικά του δωμάτια, τι δωμάτια δηλαδή… δωματιάρες, τα τζακούζια του, την πισίνα του, όχι τίποτα γούρνες που κάνουν σήμερα οι νεόπλουτοι. Μέχρι και ελικοδρόμιο αν θέλεις σου φτιάχνω. Θα παίρνουμε το ελικοπτεράκι μας και θα πηγαίνουμε τα Σαββατοκύριακα στη Μύκονο. Έχεις πάει στη Μύκονο; Άλλο πράγμα σου λέω.

Γυναίκα: Μα όλα αυτά θα είναι στα ψέματα…

Άντρας: Βρε μην είσαι στενόμυαλη, εδώ ολόκληρα εικονικά Eurogroup γίνονται. Όλα από το internet σήμερα τα κάνει ο άνθρωπος. Μπαίνεις στο internet και αγοράζεις ρούχα, διαβάζεις ειδήσεις, κάνεις φίλους και τους σκουντάς, τους δείχνεις τη ζωή σου, σου δείχνουν τη δική τους. Ξέρεις πόσο σημαντικό πράγμα είναι το internet; Θυμάται κανένας τα γενέθλια σου; Μόνο η μάνα σου και αυτό παίζεται… ενώ τώρα, το internet ξέρει πότε γεννήθηκες και έτσι ειδοποιεί και τους άλλους.

Γυναίκα: Εικονικό σπίτι… όπως τα λες δεν έχεις κι άδικο! Αλλά αν είναι όλα εικονικά και μπορώ να φτιάξω ό,τι θέλω, γιατί να είμαι μαζί σου ρε Σάκη. Για την κοιλιά σου ή για την ομορφιά σου; Ή που όταν κάτσεις να φας τρέχουν τα τζατζίκια στο πουκάμισο σου; Θα φτιάξω το εξελιγμένο μοντέλο του Σάκη, με τους κοιλιακούς του, με την αμαξάρα του που θα σηκώνει και το καπάκι της λεκάνης.

Άντρας: Έλα να κάνουμε αποσύνδεση σιγά – σιγά, έλα να πατάμε το log out… 

Το ΖΙΖΑΝΙΟ έσκασε!

    ΕΙΜΑΙ ΕΓΩ, που κατά πάσα πιθανότητα έχεις τοποθετήσει μια ωρολογιακή βόμβα στο μέλλον μου. Και όπως συμβαίνει με τις βόμβες αυτές, το πιο οδυνηρό δεν είναι η έκρηξη που σε «τελειώνει» στιγμιαία, αλλά εκείνη η προοδευτική φθορά του «τικ-τακ» που σε σκοτώνει συνέχεια.

       Δε θέλει δα και καμιά τρομερή διανοητική ικανότητα για να καταλάβεις πως το μέλλον που μου διαθέτεις δεν έχει τα ευχάριστα χαρακτηριστικά ενός δώρου. Άλλωστε στην εποχή που ζούμε, οι άνθρωποι δεν δωρίζουν πια, απλώς διαπραγματεύονται, πωλούν, αγοράζουν και υποθηκεύουν ξιπασμένα εκείνα που δεν τους ανήκουν. Και σταδιακά το μέλλον από προσφορά της μιας γενιάς προς την άλλη, γίνεται «επίτευγμα», όπως αναφέρει ο  Γουίλιαμ Μπλέικ.

      Εν ολίγοις λαμβάνει τη μορφή της διεκδίκησης και κατ’ επέκταση του διαχωρισμού, από τη μία εσείς που μας καταστρέψατε το μέλλον και από την άλλη εμείς που διεκδικούμε ένα καλύτερο μέλλον. Ένας φαύλος κύκλος δίχως κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα όπως αποδεικνύεται ιστορικά.

           

«Γράφω» πάλι το Ζιζάνιο… σχεδόν ακτιβιστικά, σχεδόν συνδικαλιστικά, σχεδόν διανοουμενίστικα, σχεδόν δημοσιογραφικά,  σχεδόν ακαταλαβίστικα, σχεδόν για πάρτη ΜΟΥ, αλλά…

      ΕΓΩ, φοβάμαι για τη βόμβα που θα σκάσει και θα με κονιορτοποιήσει, μα και ντρέπομαι επειδή δεν με ενδιαφέρει αν αυτή η βόμβα θα σταματήσει και τη δική σου καρδιά. Φοβάμαι μήπως από την έκρηξη χάσω το σπίτι μου και τον «ρόλο» μου στην κοινωνία, μα και ντρέπομαι επειδή η παράγκα σου δεν χρειάζεται βόμβα για να πέσει αλλά αρκεί ένας δυνατός άνεμος και επειδή έγινα βεντέτα και δε με ενδιαφέρουν τα πρόσωπα των κομπάρσων γύρω μου.

Φοβάμαι, φοβάμαι και κλαίω συχνά, μα δεν ακούω κανενός άλλου το κλάμα.

Ντρέπομαι, ντρέπομαι που έγινα κι εγώ τελικά μια ωρολογιακή  βόμβα με λεπτοδείκτη την καρδιά σου… «τικ-τακ», «τικ-τακ»…. ΜΠΑΑΑΑΜ!!!

Το Ζιζάνιο έσκασε! 

Το λουκέτο του μυαλού - zιzάνιο

Όταν ήμουν παιδί, αισθανόμουν ότι όλη η ελευθερία του κόσμου βρίσκεται στην παιδική χαρά της γειτονιάς μου.

Μετά έβαλαν κάγκελα, αλυσίδες, λουκέτα και ωράριο λειτουργίας.

Για να μην αντιδράσω, μου αγόρασαν το video game που είχα δει στη διαφήμιση. Η ελευθερία πλέον έγινε εικονική και περιορίζονταν στην έκταση μιας πολύχρωμης οθόνης.

Όμως το video game το βαρέθηκα κάπως γρήγορα. Έκανα βόλτες μέσα στο σπίτι ψάχνοντας να βρω κάτι ενδιαφέρον. Μετά από τα πολλά, πήρα ένα σκαμπό, το έβαλα μπροστά στη βιβλιοθήκη, ανέβηκα επάνω και πήρα ένα βιβλίο μάλλον από περιέργεια. 

Αφού διάβασα λίγο, αισθάνθηκα και πάλι όλη την ελευθερία του κόσμου.

Συναντήθηκα με τους φίλους μου και πήγαμε πάλι στην παιδική χαρά. «Μα πώς» αναρωτήθηκαν «έχει αλυσίδα στην πόρτα».  «Αλυσίδα έχουμε εδώ»  είπα και του έδειξα το κεφάλι μου.

Δύο φίλοι μου κι εγώ σκαρφαλώσαμε από τα κάγκελα και πηδήξαμε μέσα στην παιδική χαρά. Οι υπόλοιποι το θεώρησαν επικίνδυνο κι έφυγαν.

Μερικά χρόνια μετά, στο πανεπιστήμιο πια, έβαλα μια σκάλα μπροστά από τα ράφια μιας βιβλιοθήκης, όμως αυτή τη φορά, λουκέτα, κάγκελα, αλυσίδες  και ωράριο λειτουργίας είχε η ίδια η βιβλιοθήκη. 

αναδημοσίευση από τη σοδειά#12