[Ο κάδος] της Melissa Harlloween ~ ΔΙΗΓΗΜΑ

Της Melissa Harlloween

Η κουζίνα μύριζε έντονα βραστό κουνουπίδι και τηγανισμένο κρεμμύδι. Πάνω από τον νεροχύτη ένα στενό παράθυρο επέτρεπε να μπαίνουν μέσα από μια πολυκαιρισμένη κουρτίνα, σπασμένες οι αχτίδες του μεσημεριανού ήλιου. Μια ηλικιωμένη, υπέρβαρη γυναίκα κινιόταν με δυσκολία σούρνοντας τα πόδια της με θόρυβο στο πλαστικοποιημένο και όχι τόσο καθαρό πάτωμα. Μια γάτα ανέβηκε στο περβάζι και άρχισε να νιαουρίζει πεινασμένη. «Ούστ ,παλιόγατα» φώναξε η γυναίκα τινάζοντας απειλητικά μια πετσέτα που κρατούσε στα χέρια της. «Αυτό μου έλειπε τώρα να ταΐζω και τα αδέσποτα γατιά. Το φαγητό μετά βίας φτάνει για εμάς. Αλλά δεν φταίνε αυτά. Αυτός ο Χάρυ φταίει που πετάει τα αποφάγια στον κήπο και έχουν μαζευτεί όλα τα γατιά της γειτονιάς εδώ.». Ακούμπησε την πετσέτα δίπλα στον νεροχύτη και πήρε δυο βαθιά πιάτα γεμάτα με κουνουπίδι και βραστές πατάτες. Τα έβαλε πάνω στο τραπέζι και άρχισε να φωνάζει «Χάρυ, Χάρυ έλα επιτέλους. Το φαγητό είναι έτοιμο. Πόσες φορές πρέπει να σου το πω;» 

ΔΙΗΓΗΜΑ : [Ο ερχομός] της Melissa Harlloween

 της Melissa Harlloween

Σωτήριο έτος 1317
μονή Αγίου Φραγκίσκου
Μήνας Δεκέμβριος
ώρα μετά τον εσπερινό
και πριν το απόβραδο.

Λιτό το κελί με ένα εσταυρωμένο μοναδικό στολίδι στο παλιό πέτρινο τοίχο, κάποια βιβλία με δερματόδετη ράχη σε μια εσοχή και μια φθαρμένη Βίβλος ακουμπισμένη σε ένα μικρό γραφείο. Το κρεβάτι στενό με μάλλινες κουβέρτες , διπλωμένες με τάξη και το μικρό παράθυρο που επιτρέπει την θέα προς τη χιονισμένη αυλή σφαλισμένο γερά κρατώντας τις δαγκωματιές του ψυχρού αγέρα απ’ έξω. Το τρίξιμο των ξύλων στο τζάκι και η πένα της μαυροντυμένης φιγούρας είναι τα μόνα που σπάνε την απόλυτη σιγή. Ένα κερί αχνοφέγγει πάνω στο γραφείο γεννώντας κι άλλες σκιές που σέρνονται σα μικρά φίδια στο πάτωμα. Το χέρι που ξεπροβάλλει από το μανίκι κατάλευκο με μικρές φλέβες να ασελγούν πάνω στο αγνό του χρώμα. Τρέμει ελαφρά καθώς βουτάει την πένα στο μελάνι και μια στάλα του σαν αίμα γκρεμίζεται πάνω στο κίτρινο χαρτί.

[Νεκροτομείο] Melissa Harlloween

[gothic] Διηγήματα

Τον βλέπω που κάθεται αναπαυτικά σε μια μεγάλη δερμάτινη πολυθρόνα με ροδάκια. Αν και η όρασή μου δεν ήταν ποτέ καλή τώρα έχει χειροτερέψει σαν κάποιος κακόβουλος φίλος να μου πέταξε ληγμένο γάλα στα μάτια. Μια παχιά γαλακτερή μεμβράνη βαραίνει το βλέμμα μου και τα πάντα γύρω μου φαίνονται λευκά, χλωμά βγάζοντας μια μυρωδιά αποσύνθεσης. Πίσω του ανοξείδωτα μακριά συρτάρια με μικρές ετικέτες. Αδυνατώ να διαβάσω τι λένε. Σκέφτομαι τον Bobby. Αυτός πρόλαβε και έφυγε με την ταχεία σκέφτηκα και ένα μικρό γέλιο γεννήθηκε στον λάρυγγα σαν μικρός θρόμβος. Την επόμενη στιγμή έσκασε σε μια φουσκάλα σάλιου στα χείλη μου.