Το "ουδέτερο" ΓΙΑΤΙ [Του Μπατίστα Μαλαματένιου]

Λίγο να στρέψουμε το βλέμμα μας προς τα πάνω, θα αντιληφθούμε ένα τεράστιο «ΓΙΑΤΙ» να ίπταται καγχάζοντας πάνω από τα κεφάλια μας.

Ένα «γιατί», το οποίο πλευρίζουμε άκοπα και βολικά δίπλα σε κάθε έννοια της καθημερινότητας που μας θλίβει. Χρηματοπιστωτική κρίση, ανεργία, λουκέτα, αυτοκτονίες, απάθεια, βία, εξαναγκασμός,στενοχώρια κι άλλες πολλές λέξεις δεμένες με ένα «γιατί».

Ένα «γιατί» που δεν σκαρφίζεται από τη συνείδησή μας για να πάρει έστω μία κοινότυπη απάντηση, αλλά μόνο και μόνο για να εξαγνίσει και να απαλλάξει από εκείνο που στο βάθος αντιλαμβανόμαστε επαρκώς.

Ελλάδα: «Ζήσε το μύθο σου» [Του Μπατίστα Μαλαματένιου]

Πού να Κάνεις Όπισθεν;  

ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΣΟΔΕΙΑ αρ.16 [ΑΡΘΡΑ] σελ. 5-8
συγγραφέας: Μπατίστας Μαλαματένιος
ΤΕΥΧΟΣ 16 [ΙΟΝ-ΑΥΓ 2013] - ΕΝΤΥΠΩΣ: ΕΔΩ

Είναι πρωί, τόσο που η υγρασία ακόμα καλύπτει τα παρμπρίζ των αυτοκινήτων. Μια αγχωμένη νεαρή κοπέλα ψάχνει απεγνωσμένα να βρει μία θέση παρκινγκ. Έχει καθυστερήσει στη δουλειά της είκοσι λεπτά. Ξύπνησε νωρίς, έφυγε από το σπίτι της στην ώρα της και «στροβιλίζεται» τους δρόμος της Αθήνας σαράντα ολόκληρα λεπτά για να «εφεύρει» μία θέση στάθμευσης. Το άγχος την έχει κυριεύσει, τα νεύρα της συνεχώς τεντώνονται και το μόνο που δεν την απασχολεί είναι να μεριμνήσει και για τους συμπολίτες της. Σαράντα λεπτά στο αυτοκίνητο κάνοντας κύκλους μεταξύ τεσσάρων οικοδομικών τετραγώνων.

Μια εξίσωση ποιότητας με άγνωστο τη σκέψη

                                                                    Στήλη Στάσεων και Αντιστάσεων 

του Μπατίστα Μαλαματένιου

Σκέψεις για την ποιότητα της δημοσιογραφίας στο διαδίκτυο  

«Η ποιότητα δεν είναι ποτέ τυχαία. Είναι το αποτέλεσμα μιας έξυπνης προσπάθειας» είχε γράψει στα μέσα του 19^ου αιώνα ο Άγγλος ζωγράφος και συγγραφέας Τζον Ράσκιν. Συνδέοντας την έννοια της ποιότητας με την πνευματικότητα και τη διάνοια του ανθρώπου. Ως εκ τούτου, πυρήνας της ποιότητας δεν είναι άλλος από το νου.

Αφού λοιπόν η σκέψη καθορίζει την ποιότητα των πραγμάτων και των συμπεριφορών, τα μέσα τα οποία αποτελούν τα εργαλεία για την πραγμάτωση μιας ιδέας δεν καθορίζουν την ποιότητα αυτής, αλλά τον τρόπο επίτευξης της. 

Η δημοσιογραφία δε θα μπορούσε να παραστρατήσει από την παραπάνω συλλογιστική. Όχι γιατί θα παραβιάζονταν κάποιο ιερό θέσφατο, αλλά κυρίως διότι αποτελεί βαθειά διεργασία του νου (τουλάχιστον έτσι θα όφειλε). Η ποιότητα της δημοσιογραφίας, εξαρτάται πρωτίστως από την «έξυπνη προσπάθεια» που καταβάλλει ο δημοσιογράφος για να δημιουργήσει ένα αποτέλεσμα και όχι από το μέσο που θα αποτυπωθεί απλώς το παρεπόμενο.

Χαρακτηριστικό είναι, ότι η ιστορική εξέλιξη των μέσων της δημοσιογραφίας δεν ταυτίστηκε ουδέποτε και με την ποιότητα αυτής και αν αυτό συνέβη ορισμένες φορές, έγινε με τρόπο «μπακαλίστικο» και με μοναδικό σκοπό την υποστήριξη της παρελθοντολαγνείας. Σε καμία περίπτωση δε σημαίνει, ότι επειδή ένα ρεπορτάζ τυπώθηκε σε μια εφημερίδα είναι καλύτερο από ένα άλλο το οποίο απλώς και μόνο  εκφωνήθηκε σε ένα ραδιοφωνικό σταθμό. Το ουσιώδες περιεχόμενο του κειμένου, δεν αξιολογείται με το αν αποτυπώθηκε με μελάνι στο χαρτί ή αν πέρασε στον ακροατή διαμέσου ενός μικροφώνου.

Σήμερα δε, με την ιλιγγιώδη ανάπτυξη του διαδικτύου και της παράλληλης εξάπλωσης της διαδικτυακής δημοσιογραφίας, η συζήτηση γύρω από τη χαμένη ποιότητα της ενημέρωσης ολοένα και φουντώνει. Θιασώτες της αντίληψης των  «περασμένων μεγαλείων», μιας άλλης εποχής που ανθούσε αποκλειστικά η εφημερίδα, προσπαθούν να πείσουν μέρος της κοινής γνώμης πως κάποτε υπήρξε μια ιστορική στιγμή όπου οι δημοσιογράφοι δραστηριοποιούνταν σε ένα περιβάλλον με παραδείσια χαρακτηριστικά. Η πραγματικότητα όμως είναι αμείλικτη, τέτοια κατάσταση δεν υπήρξε πότε για τη δημοσιογραφία. Κάθε ιστορική περίοδος, είχε περίπου παρόμοια χαρακτηριστικά με τη σημερινή σε ό,τι αφορά την ποιότητα των πραγμάτων, έστω κι αν κάτι τέτοιο ορισμένες φορές απαιτεί ενδελεχή έλεγχο.

Το διαδίκτυο, με τα σημαντικά προβλήματα που παρουσιάζει σήμερα, αποτελεί ένα εξαιρετικό μέσο με πρωτοφανείς δυνατότητες για την ενημέρωση. Αλλά από μόνο του, δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα εργαλείο, ένα όργανο και σε τελική ανάλυση ένα βοήθημα. Όπως ακριβώς εργαλείο είναι και το χαρτί της εφημερίδας ή ο δορυφόρος που χρησιμοποιεί η τηλεόραση. Η δημιουργικότητα και η ποιότητα της δημοσιογραφίας εξαρτάται από τον ολοκληρωμένο στοχασμό του δημιουργού – δημοσιογράφου. 

σοδειά [συγκομιδή πολιτισμού]

ΑΡΧΕΙΟ ΤΕΥΧΩΝ

Εμπορικό Κέντρο "Η Δημοκρατία 1973"

[άρθρο] του Μπατίστα Μαλαματένιου

Θέλω να μου πεις εσύ που το έζησες, εσύ που ήσουν εκεί, όχι μόνο στο Πολυτεχνείο, αλλά στο ευρύτερο «σφαγείο» της ζωής σου. Άσε τι ξέρω εγώ και τι μου έμαθαν. Εγώ γεννήθηκα μια δεκαετία και κάτι μετά.

Θέλω να μου πεις ακόμα τι άλλαξε από τότε. Πού τοποθετείς σήμερα την πρόοδο σου. Και έπειτα θέλω να με ακούσεις κι εσύ εμένα. Έστω για λίγο. Να με ακούσεις και να βρεθούμε κάπου. Γιατί το «σφαγείο» μας είναι κοινό.

Σήμερα τα τανκς στους δρόμους βγαίνουν μόνο στις εθνικές εορτές, πρέπει μάλλον να αισθάνεσαι υπερήφανος που το «Πολυτεχνείο» έγινε κι αυτό εθνική εορτή, με σημαιάκια και σχολικά ποιήματα.

Σήμερα υπάρχει περίσσευμα εξουσίας στη δημοκρατία. Και πολλοί κατά φαντασία γοητευτικοί εραστές για να τη σαγηνεύσουν… αλλά όχι τη δημοκρατία. Όταν απευθύνονται στους «πολίτες», το κάνουν μέσα από την τηλεόραση. Εξαιρετική εφεύρεση η τηλεόραση, δε νομίζεις. Έχει κάτι από την αίγλη της βιτρίνας. Τη βιτρίνα της δημοκρατίας. Κι αν αληθεύει ότι στις βιτρίνες οι έμποροι τοποθετούν τον «αιθέρα» της πραμάτειας τους για να σαγηνεύσουν τους περαστικούς, τότε μάλλον εμείς δε θα έπρεπε να είμαστε ιδιαιτέρως ικανοποιημένοι για το τι κρύβεται στις αποθήκες της δημοκρατίας μας. 

Σήμερα η αστυνομία προφυλάσσει και  εξυπηρετεί τη δημοκρατία. Μα η δημοκρατία ανέχεται τη διαφορετικότητα, σέβεται τις μειοψηφίες, χαράζει πορεία και εξελίσσεται από τις πλειοψηφίες, προσδιορίζει το δίκαιο και το άδικο με λογικά επιχειρήματα και διάλογο. Εντούτοις, η δημοκρατία αναθέτει στην αστυνομία τη βία. Εκείνο που στη βιτρίνα δεν είναι ευδιάκριτο. Το ουσιαστικό ελάττωμα που όμως καλύπτεται,  όπως το χαρτάκι με την τιμή. Η δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει με πολίτες, οι οποίοι επί της ουσίας δεν είναι πολίτες αλλά εντολοδόχοι κατακρεουργημένων προσωπικοτήτων. Η εξουσία της δημοκρατίας όμως μπορεί και το πράττει.

Σήμερα είμαι άνεργος, μάλλον θα είμαι και αύριο. Είμαι ένας από εκείνους τους αριθμούς που εμποδίζουν την ανάπτυξη της δημοκρατίας. Δεν είμαι στη βιτρίνα γιατί είμαι αντιαισθητικός, υπάρχω μέσα σε μια κούτα αμπαλαρισμένος στις αποθήκες  του εμπορικού κέντρου «Η Δημοκρατία» και στη διπλανή κούτα είσαι εγκλωβισμένος κι εσύ. Ναι εσύ, που σήμερα είσαι πενήντα, εξήντα, εβδομήντα χρονών. Δίπλα σου είμαι εγώ, εκείνος που χτυπάει τη χαρτόκουτα του για να επικοινωνήσουμε, να βρεθούμε, να γνωριστούμε και να αναμετρηθούμε με τη μοναξιά μας. «Τακ τακ εσύ ,τακ τακ εγώ. Που πάει να πει σε αυτή τη γλώσσα τη βουβή, βαστάω γερά, κρατάω καλά».  

Μπατίστας Μαλαματένιος [σ]

Ένας Αθανάτος, Θανάσης.

πρόσωπα [Θανάσης Βέγγος]

γράφει ο Μπατίστας Μαλαματένιος

σκίτσο Rena Krouazie

Rena Krouazie [Veggos]

«Σφάλμα του καπετάνιου, δεν έλυσε το παλαμάρι. Τέλος άδοξον»  μονολογεί ο Θανάσης Βέγγος διαπιστώνοντας ότι τόσο καιρό «ταξίδευε», χωρίς να ταξιδεύει. Είναι  ο ίδιος καπετάνιος που προηγουμένως, πριν φτάσει στην απόλυτη αποτυχία του ταξιδιού, έγραφε στο ημερολόγιο του: «Όλα βαίνουν κακήν – κακώς, τα τρόφιμα ετελείωσαν, έφαγα την κατσίκα (νόστιμη η άμοιρη), τρέφομαι με αφρόψαρα».

Η σκηνή αν και προέρχεται από τον κινηματογράφο θα μπορούσε κάλλιστα να αποτελεί μέρος της δικής μας πραγματικότητας. Ένας ανίκανος καπετάνιος, ένα καράβι που κατέληξε σε σχεδία και ένα «ταξίδι» που παρότι μας ταλανίζει και είναι επίμοχθο, όχι μόνο δεν έχει προορισμό αλλά δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, διότι ο καπετάνιος  μπορεί να πήρε μέχρι και κατσίκα μαζί του για να μας ταΐζει φρέσκο γάλα, αλλά δεν έλυσε ποτέ το παλαμάρι!

Πάνω σε μια σχεδία στοιβαχτήκαμε ούτε ένας, ούτε δύο, αλλά δέκα εκατομμύρια νοματαίοι, μαζί μας και ο Θανάσης. Στοιβάξαμε τις προσωπικότητες μας και τις πεποιθήσεις μας για να χωρέσουμε όλοι. Οι γέροι παρέδωσαν το παρελθόν τους και οι νέοι κατέδωσαν το μέλλον τους στον καπετάνιο για να κουμαντάρει με μαεστρία τη σχεδία και να την κατευθύνει σε καλύτερες θάλασσες.

Πέρασε όμως ο καιρός που είχαμε συμφωνήσει και θάλασσες καλύτερες δεν βλέπαμε. Ο καπετάνιος απαίτησε περισσότερο παρελθόν από τους γεροντότερους και περισσότερο μέλλον από τους νεότερους για να συνεχίσει το ταξίδι. Αρχίσαμε να δυσανασχετούμε, να κουραζόμαστε, να απελπιζόμαστε και ο Θανάσης καταπονημένος αρρώστησε. Κουρεύαμε τα μαλλιά μας γουλί για να μην πιάσουμε ψείρες, και ο Θανάσης ξαπλωμένος γέλαγε και μας έλεγε: «Ωραίο μαλλί έχεις φίλε μου, αλλά η πατρίς χρειάζεται θυσίες».

Σχεδόν ένα χρόνο βολοδέρναμε στη θάλασσα, μέχρι που μια μέρα ο καπετάνιος μας κάλεσε όλους για να μας μιλήσει.  Κι εκεί που προσμέναμε να ακούσουμε ότι τα βάσανα μας θα ελαττώνονταν, άρχισε να μας λέει για νέα ταξίδια, για νέες θυσία και για νέο κουπί. Μερικοί τον ρώτησαν το λόγο και εκείνος τους έδειξε το δεμένο παλαμάρι στη στεριά. Ο Θανάσης γούρλωσε τα μάτια. «Πώς το πες αυτό αντίχριστε;» φώναξε δυνατά κι όλα έγιναν ασπρόμαυρα όπως τον ελληνικό κινηματογράφο, όπως τη ζωή μας. «Απαράδεκτον» ακούστηκε να βγαίνει μέσα από τη ψυχή του κι έπειτα έκλεισε τα μάτια του για πάντα! 

Ο Θανάσης Βέγγος «έφυγε» από κοντά μας  την Τρίτη 3 Μαΐου του 2011, γιατί «όταν η ζωή εισέρχεται από την πόρτα, ο θάνατος παραμονεύει στο παράθυρο».  

Συνώνυμες λέξεις

λογοτεχνικό φύλλο

φωτ. Άγ. Νικήτας - Κύπρος

του Μπατίστα Μαλαματένιου

Σε ετούτο το βράχο η ζωή είναι ένα σύντομο ερωτικό κυνηγητό. Ένας ισότιμος διάλογος ερωτευμένων που τρέχουν ξυπόλυτοι πάνω στις καυτές από τον μεσημεριανό ήλιο ψαρόπλακες.  
«Δε θέλω τίποτα από σένα, μόνο να μ’ αγαπάς» φωνάζει εκείνη και χασκογελά ενώ κυλάει επιπόλαια τις γυμνές της πατούσες πάνω στο λιοπύρι. 
«Θα σου δώσω τα πάντα» απαντάει εκείνος και την αφήνει εσκεμμένα να του ξεφύγει για να κρατήσει το παιχνίδι αυτό μια αιωνιότητα ή έστω λίγο ακόμα, λίγο πριν βασιλέψει ο ήλιος. 

Το «τίποτα» και τα «πάντα».

Τούτες τις λέξεις μας επιτρέπεται να τις κουβεντιάζουμε μονάχα γιατί αντέχουμε να συνυπάρχουμε με τη θάλασσα και το βράχο.

Αδύνατα κορμιά, στεγνωμένα απ’ τον ήλιο και την αλμύρα, σώματα θυσία στην Αλκυόνη και τον Κύηκα.  Βουτούν στο κύμα, μπλέκονται με το θαλασσί, απολαμβάνουν τη ψευδαίσθηση ότι κατέχουν το απέραντο.

«Εκείνος»

Δε θα γυρέψω τίποτα από το κύμα, μόνο να σε ξαφνιάζει την αυγή για να ξυπνάς. Λίγο πριν χαράξει. Για να προφτάσω σου να φέρω πεσκέσι την ανατολή.

Έχεις δει ποτέ την ανατολή;

Τόσα μπαχάρια και βιολέτες, τόσο πορφυρό και ρόδινο, μόνο τότε μπορεί να χωρέσει ο ουρανός.

Να την εισπνέεις την ανατολή, να την χορεύεις με τα σπλάχνα σου και έπειτα να την ελευθερώνεις γιατί δεν αντέχει ούτε τη φυλακή της καρδιάς σου.  

«Εκείνη»

Κάθε μήνας για εμάς θα είναι «τραπεζοφόρος».

Μη μου θυμώσεις που το διάλεξα μόνη.

Σεντόνι μεταξωτό, στρωμένο σε σιδερένιο κρεβάτι που το τσαλακώνει το μελτέμι είναι ο Αύγουστος.

Κρεβάτι με κλειδώσεις σκουριασμένες ικανές να διακορέψουν τον ύπνο μας.

Και η θάλασσα και η άμμος και ο ήλιος και το φεγγάρι και τα σταφύλια, μικραίνουν σιβυλλικά  τον Αύγουστο. Γίνονται γλυκίσματα που χωρούν στις τσέπες σου.

Έλα να με τρατάρεις.

Κι εγώ θα ξαφνιστώ!

Το «τίποτα» και τα «πάντα».

Μια μικρή σπηλιά ασήμαντη, άνοιγμα  της στεριάς συνηθισμένο… βάλθηκε να χωρέσει μέσα στα σωθικά της ένα Σταυρό και μια Ανάσταση.

Ακόμα κι ο ασβέστης και τα γιασεμιά στη γλάστρα και τα θαλασσόδεντρα φέρνουν παράταιρα πλάι σε τούτο τον αρραβώνα που τον βλογούν κάθε αυγή τα φύκια και οι γλάροι.

Σχισμή της γης ακατέργαστη, μοιάζει με εκείνη που πυριάζει μέσα της τη ζωή.

Εκείνη που σάστισε, εκείνη που πάσχισε, εκείνη που θρήνησε την αγαλλίαση, εκείνη που τόλμησε να υπάρξει συνυπάρχοντας δίχως να αξιώσει τίποτα, ούτε καν από γυναίκα να γίνει μάνα.

Κι εκείνος αμίλητος, μπογιατισμένη σκιά πάνω στη σάρκα της, μπλέκει βασκανίες και θυμάρι πάνω στα μαλλιά της για να τη σώσει. 

εντύπως: σοδειά#9

Το παραβάν της δημοκρατίας

Σημαίες, συνθήματα, κάμερες στημένες σε κατάλληλες γωνίες, λεωφορεία με οπαδούς, «σταυρωμένα» ψηφοδέλτια για να ξορκίσουν τους αντίπαλους δαίμονες διακινούνται από χέρι σε χέρι. Η πλατεία έχει φωταγωγηθεί, το πάλκο έχει στηθεί, ο «αρχηγός» αποκαλύπτει τη ρητορική του δεινότητα. Χειροκρότημα!

Η διαδικασία των προεκλογικών συγκεντρώσεων μοιάζει με ευλαβικά επαναλαμβανόμενα βήματα, τα οποία φαίνεται πως ακολουθούν κάποιο λατρευτικό τυπικό. Απαράλλακτα εδώ και πολλά χρόνια. Έλλειψη φαντασίας και έμπνευσης, για τις οποίες δεν ευθύνεται μόνο η ανικανότητα των επικοινωνιακών επιτελείων των κομμάτων, αλλά κυρίως ένα πέπλο οκνηρίας που μας καταποντίζει σταδιακά στη μονοτονία, στη συνήθεια και εντέλει στην ομοιομορφία.

Ένα σεβαστό μέρος της ελληνικής κοινωνίας μοιάζει συμβιβασμένο –αν όχι εκπαιδευμένο από το κατεστημένο-  με την τυποποίηση και την επανάληψη. Μοιάζει να έχει κυριευθεί από την αίσθηση ότι «τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν» και ότι κάθε προσπάθεια είναι μάταιη και ανώφελη. Ένα μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας επιβιώνει, αλλά δυσκολεύεται να αναπτυχθεί, διότι πορεύεται με τη ψευδαίσθηση ότι οι θεσμοί, που η ίδια δημιούργησε, δεν μπορούν να εξελιχθούν, να μεταβληθούν και να προσαρμοστούν στο δικό της σήμερα. Είναι εκείνο που ο Κορνήλιος Καστοριάδης χαρακτηρίζει ως καθεστώς της ετερονομίας.

Η πλατεία έχει φωταγωγηθεί, το πάλκο έχει στηθεί, ο «αρχηγός» αποκαλύπτει τη ρητορική του δεινότητα. Μιλάει για δημοκρατία, για το ένδοξο δημοκρατικό παρελθόν της χώρας, «εδώ γεννήθηκε η δημοκρατία» υπογραμμίζει επιτηδευμένα. Μας φέρνει στον πέμπτο αιώνα προ Χριστού, υπολογίζοντας ξιπασμένα ότι εμείς αγνοούμε το ουσιώδες περιεχόμενο της δημοκρατίας. Ποντάροντας επιπλέον στην ιστορική πορεία του ελληνικού λαού, ο οποίος έχει στερηθεί βίαια εκείνο που ο «αρχηγός» εγκωμιάζει και διαφημίζει σαν ντόπιο προϊόν προστατευμένης ονομασίας προέλευσης.

Η αλήθεια είναι ότι ως λαός έχουμε στερηθεί τη δημοκρατία για μεγάλα χρονικά διαστήματα, με αποτέλεσμα αυτή η μακροχρόνια και ομοιόμορφη επανάληψη στέρησης τείνει να λάβει μια τυπική μορφή. Εν ολίγοις να γίνει θεσμός, ο οποίος δεν αγγίζεται και δε θίγεται από κανένα.

Η ανίχνευση της στέρησης της δημοκρατίας σε αυτό εδώ τον τόπο, δεν προϋποθέτει ιστορική έρευνα στο μακρινό παρελθόν, είναι μέσα στα σπίτια μας. Μπορεί να μας τη διηγηθεί ο παππούς μας, ο πατέρας μας, οι σχολικές φωτογραφίες των γονιών μας και τα μαθητικά τους τετράδια. Τη στέρηση της δημοκρατίας μπορούμε να τη ψηλαφίσουμε πάνω τους. Στα σημάδια από τις σφαίρες του εμφυλίου, στους εφιάλτες που τους δημιούργησε η εξορία, στις ουλές που φύτεψε στο σώμα τους η παρανιά των βασανιστών. Τη στέρηση της δημοκρατίας μπορούμε να τη ψηλαφίσουμε πάνω μας. Στα δικά μας σώματα, της λεγόμενης νέας γενιάς. Το επικαλούμενο σύστημα συντηρεί με πρωτοφανή δεξιοτεχνία το «θεσμό της στέρησης της δημοκρατίας». Πότε με γκλοπ και χημικά, πότε με ανεργία και «κούρεμα» των πόθων μας, πότε με το ίδιο το εκπαιδευτικό του σύστημα και πότε με γενικευμένες ενέσεις απαξίωσης των δυνατοτήτων μας. Με συνοπτικές διαδικασίες μας μεταβάλλει σε ανθρώπους πολιτικά απαθείς που ζούμε με τη ψευδαίσθηση ότι τα πράγματα δε μπορούν να αλλάξουν και κρυβόμαστε μέσα σε παραβάν για να ψηφίσουμε εκείνο που το σύστημα ξεδιάντροπα μας επιβάλλει φανερά να επιλέξουμε.

Πιθανώς, η πραγματική δημοκρατία θα είναι εκείνη που δε θα έχει ανάγκη για να αντέξει από παραβάν και φακέλους, οι οποίοι  κρύβουν τις επιλογές μας και διαιωνίζουν την έλλειψη σεβασμού στη διαφορετικότητα. Ζούμε σε μια υβριδική δημοκρατία, που έχει καταφέρει να καταχωνιάσει μέσα σε ένα μπλε παραβάν την παρρησία, την ισότητα, τη δυνατότητα αλλαγής, την ουσιαστική έννοια του πολίτη.

Μπατίστας Μαλαματένιος