Mary Cassat The Impressionist ~ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Η αμερικανίδα Μαίρη Κασάτ είναι μία από τις σημαντικότερες ζωγράφους στο κίνημα του ιμπρεσσιονισμού κατά τα τέλη του 1800

Γεννήθηκε στις 22 Μαίου στην Πενσυλβάνια. Όταν μετακόμισε στο Παρίσι, όπου έμεινε την υπόλοιπη ζωή της, έγινε φίλη με τον Έντγκαρ Ντεγκά. Μετά το 1910, η αυξανόμενη απώλεια της όρασής της έβαλε τέλος στην ζωγραφική της. Η ζωγράφος πέθανε το 1926.

Η Μαίρη Στήβενσον Κασάτ ήταν η κόρη ενός εύπορου κτηματομεσίτη και χρηματιστή κι η ανατροφή της αντικατόπτριζε την υψηλή θέση της οικογένειάς της στην κοινωνία. Η μάθησή της, η οποία την προόριζε για να αναλάβει την θέση που της άρμοζε στην κοινωνία ως γυναίκα και μητέρα, συμπεριελάμβανε μαθήματα μαγειρικής, μουσικής, ζωγραφικής. Κατά τα 1850 η οικογένεια Κασάτ ταξίδεψε στην Ευρώπη όπου έμεινε κι αρκετά χρόνια.

Αν κι οι γυναίκες της εποχής της αποθαρρύνονταν από το κυνήγι της καριέρας, η Μαίρη Κασάτ γράφτηκε στην Ακαδημία Καλών Τεχνών στην Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνιας στην ηλικία των 16 ετών. Δεν της προκάλεσε έκπληξη το γεγονός ότι η σχολή ήταν ανδροκρατούμενη και η συμπεριφορά των συμφοιτητών της απέναντί της καχύποπτη.  Η Κασάτ άρχισε να οργίζεται με την αργή ανάπτυξη της διδακτέας ύλης και με τα ανεπαρκή μαθήματα. Αποφάσισε να αφήσει την σχολή και να μετακομίσει στην Ευρώπη όπου θα μπορούσε να μελετήσει την δουλειά των παλαιότερων αριστουργημάτων από κοντά.

Παρά τις έντονες αντιρρήσεις της οικογένειάς της (ο πατέρας της είχε δηλώσει πως καλύτερα να την έβλεπε νεκρή παρά να ζει στο εξωτερικό ως μποέμ), η Μαίρη Κασάτ έφυγε για το Παρίσι το 1866. Άρχισε τις σπουδές της με ιδιαίτερα μαθήματα στο Λούβρο όπου μπορούσε να μελετήσει και να αντιγράψει αριστουργήματα. Το 1868 ένα από τα πορτραίτα της εξελέγη στην μεγάλη κύρους ετήσια έκθεση της γαλλικής κυβέρνησης, Pari Salon. Η Μαίρη Κασάτ με τις αντιρρήσεις του πατέρα της ν’αντηχούν ακόμα στ’αυτιά της, υπέβαλλε τον πίνακα με το όνομα Μαίρη Στήβενσον.

[Le Rêve] του Pablo Picasso ~ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

« Η ζωγραφική δεν είναι για να στολίζει διαμερίσματα.
Είναι ένα αμυντικό κι επιθετικό όπλο
απέναντι στον εχθρό.» Πικάσο

«Πεινάω για το στόμα, τη φωνή σου, τα μαλλιά σου,
παίρνω τους δρόμους νηστικός κι αμίλητος,
πια δεν με θρέφει το ψωμί, η αυγή με συνταράζει,
ψάχνω όλη μέρα τον υγρό τον ήχο των ποδιών σου.

Διψώ για τ’ απαλό το γέλιο σου, τα χέρια σου
των άγριων σπαρτών που έχουν το χρώμα,
πεινάω για τις πέτρες των νυχιών σου τις χλωμές,
θέλω να φάω το δέρμα σου σα μύγδαλο αξεφλούδιστο.»

Σονέτο ΧΙ Π. Νερούδα – μτφ Π.Αλεξανδρίδης



Το «Όνειρο» φτιάχτηκε το 1932 με λάδι από τον Πάμπλο Πικάσο, ήταν 50 ετών τότε, και απεικονίζει την 24χρονη ερωμένη του Μαρί-Τερέζ  Γουόλτερ.
Λένε ότι ζωγραφίστηκε μέσα σ’ένα απόγευμα, 24 Ιανουαρίου 1932. 

Ανήκει στην περίοδο των παραμορφωμένων απεικονίσεων του Πικάσο,
η οποία χαρακτηρίζεται από τα υπεραπλουστευμένα περιγράμματα
και τα έντονα σε αντίθεση μεταξύ τους χρώματα
τα οποία θυμίζουν  την περίοδο του πρώιμου Φοβισμού (Fauvism – στυλ ζωγραφικής με αφύσικα, εξπρεσιονιστικά χρώματα πού άνθισε στο Παρίσι το 1905. Ο Ματίς θεωρείται ένας από τους κύριους εκφραστές της περιόδου αυτής).

Το ερωτικό περιεχόμενο του πίνακα έχει επανειλημμένα σημειωθεί με κριτικές που επισημαίνουν  ότι ο Πικάσο  ζωγράφισε ένα πέος σε στύση, προφανώς απεικονίζοντας τον ίδιο , στο αναποδογυρισμένο πρόσωπο του μοντέλου.

Το 2001 ο πίνακας πουλήθηκε στον Στηβ Γουίν, μεγιστάνας καζίνων, για 60 εκατομμύρια δολάρια.

Πηγή www.pablopicasso.org

Μοντέρνα Γλυπτική ~ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Ted Lawson

Χρησιμοποιώντας εικονική απεικόνιση και γεωμετρική αφαίρεση, ο Τεντ Λώσον δημιουργεί μια αφηγηματική εξέλιξη μορφών που αποκαλύπτει κάτι  εννοιολογικά μεγαλύτερο από το άθροισμα των μερών τους. Η μεγάλη κλίμακα της δουλειάς του συνδυάζει ψηφιακή τεχνολογία με ιδιαίτερη στην τέχνη της, παραδοσιακή  μέθοδο γλυπτικής  για να παράγει απρόσκοπτα εννοιολογικά θέματα που εκφράζουν  μια βαθύτερη, αναλογική αλήθεια μες στην ύλη της κάθε δημιουργίας του. Η διαδικασία της εργασίας του είναι μια εξερεύνηση της ανθρώπινης υπαρξιακής εμπειρίας μέσω φανταστικών μοντέλων του σύμπαντος σαν φυσική μορφή.  Ζει και εργάζεται στην Νέα Υόρκη δημιουργώντας αυθεντικά έργα τέχνης στο στούντιο του στο Γκρινπόιντ του Μπρούκλιν.

πηγή  http://www.tedlawson.com

William Morris ~ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

"A Brief Biography of William Morris" by Nicholas Salmon

Ο Γουίλλιαμ Μόρις γεννήθηκε στο Walthamstow, στο Essex, 24 Μαρτίου 1834. Ήταν γιος ενός εύπορου επιχειρηματία κι είχε μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία πριν γίνει δεκτός στο κολλέγιο Marlborough and Exeter στην Οξφόρδη.
Στην αρχή σκεφτόταν να γίνει κληρικός αλλά τ’ αναγνώσματά του σχετικά με την κοινωνική κριτική του Carlyle, Kingsley και Ruskin τον έκαναν να αφοσιωθεί στην τέχνη. Όταν άφησε την Οξφόρδη, ο Μόρις δούλεψε για λίγο στην αρχιτεκτονική εταιρεία Gothic Revival αλλά σύντομα έφυγε αποφασισμένος να γίνει ζωγράφος.

Ο θαυμασμός του για τους προ-Ραφαηλικούς καλλιτέχνες τον οδήγησαν στην γνωριμία με τον Dante Gabriel Rosseti του οποίου η επήρεια φαίνεται στον μοναδικό διασωθέντα πίνακα του Μόρις La Belle Iseult

[The Red Tower] του Giorgio de Chirico ~ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Αν κι ο καλλιτέχνης εργάστηκε ως ζωγράφος σε μια εποχή πριν τον σουρεαλισμό, οι πίνακες του Έλληνα, με ιταλική καταγωγή, Τζιόρτζιο ντε Κιρίκο είχαν μεγάλη και διαρκής επίδραση πάνω στην τέχνη του σουρεαλισμού. Μεγάλοι σουρεαλιστές ζωγράφοι όπως ο Μαρξ Έρνστ, ο Σαλβαντόρ Νταλί, ο Ρενέ Μαγκρίτ αναγνώρισαν την επιρροή του Κιρίκο πάνω στο δικό τους έργο. Ο Κόκκινος Πύργος ήταν ο πρώτος του πίνακα και έγινε ένα από τους πιο εικονικούς, σουρεαλιστικούς πίνακες.

[Madonna Sistine] by Raffaello - ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Αυτό το θεϊκό κομμάτι της αναγεννησιακής τέχνης, παρουσιάζει ένα αρμονικό σχέδιο
πάνω στον ιλουζιονισμό και την εκκλησιαστική ρητορική. Στην κορυφή η Μαντόνα κρατάει τον Χριστό. Κάτω αριστερά ο Άγιος Σίξτος την κοιτάζει με ταπεινοφροσύνη ενώ με το δεξί του χέρι δείχνει το πιστό εκκλησίασμα. Μ’αυτή την μεσολάβηση μεταξύ της επουράνιας Μαντόνας και του γήινου φάσματος των θεατών, είναι μαζί με την Αγία Βαρβάρα που κάθεται απέναντι του και η οποία επιβλέπει την σκηνή με το χαμηλωμένο βλέμμα της. Στο κάτω μέρος του πίνακα απεικονίζονται δύο φτερωτά χερουβείμ ακουμπισμένα στους αγκώνες τους  και με το βλέμμα τους στραμμένο στις 3 φιγούρες από πάνω τους. Στ’ αριστερά φαίνεται ακουμπισμένη κάτω η παπική τιάρα του πρώην πάπα Σίξτου Ι, η οποία δρα σαν γέφυρα μεταξύ του πραγματικού κι εικονογραφημένου διαστήματος.

Οι τρεις κύριες φιγούρες είναι σ’ ένα φανταστικό χώρο, με βαριές κουρτίνες που έχουν ανοίξει για να αποκαλύψουν την ουράνια σκηνή. Τοποθετημένοι στο συνηθισμένο τριαδικό σχήμα, στέκονται πάνω στα σύννεφα και κοιτούν το εκκλησίασμα. Εκτός από την έξυπνη ψευδαίσθηση που περιέχει ο πίνακας, είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της μοναδικής ικανότητας του Ραφαήλ ως ένας από τους καλύτερους στην υψηλή, αναγεννησιακή τέχνη.

Πρώτον, οι φιγούρες είναι άριστα ισορροπημένες. Ενοποιημένες  από τις ίδιες χειρονομίες και στάσεις, οι τρεις φιγούρες  επιδεικνύουν μια άψογη, αρμονική εικονογραφημένης σχέσης. Δεύτερον τα πρόσωπα της Μαντόνα, του Χριστού, της Αγίας Βαρβάρας και του Άγιου Σίξτου είναι υπολογισμένα έτσι ώστε να φαίνονται  καλαίσθητα.
Και τρίτον πρέπει να παρατηρηθεί το ‘βάθος’ που δημιουργεί ο πίνακας, εξαιτίας εν μέρει της φιγούρας του Άγιου Σίξτου που εισβάλλει στον πραγματικό χώρο και θεατή αλλά και από την τριγωνική τοποθέτηση των φιγούρων επιτρέποντας έτσι την τοποθέτηση της Μαντόνας στο ‘βάθος’ του πίνακα.
Τέταρτον, παρατηρήστε την εξαιρετική απεικόνιση των κυματιστών κουρτινών που βοηθάει την όραση του θεατή αλλά επίσης ενισχύει και τον ρεαλισμό της σκηνής.


Πηγή :http://www.visual-arts-cork.com

Απόδοση στα ελληνικά Μαρία Ροδοπούλου

The Last Judgment | του Ιερώνυμο Μπος ~ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Ο Ιερώνυμος Μπος ήταν Ολλανδός υπερρεαλιστής ζωγράφος του 15ου αιώνα. Ζωγράφισε πολλά τρίπτυχα μεταξύ των οποίων και 

Ο πίνακας «The Last Judgment» όπου η αριστερή εικόνα αφηγείται την ιστορία του Αδάμ και της Εύας : την δημιουργία του ανθρώπου, το προπατορικό αμάρτημα και την έξοδο τους από τον κήπο της Εδέμ. Η μεσαία εικόνα δείχνει την Ημέρα της Κρίσης που ήταν πολύ δημοφιλές θέμα τον Μεσαίωνα. Καθισμένος στον Ουρανό ο Ιησούς αποφασίζει ποιος θα μπει στην Κόλαση και ποιος στον Παράδεισο.

`

Η γη πυρπολείται και οι εναπομείναντες αμαρτωλοί αιχμαλωτίζονται από περίεργα πλάσματα. Η δεξιά εικόνα είναι η απεικόνιση της Κόλασης που είναι ο προορισμός των αμαρτωλών.

[Ο φτωχός ποιητής] του Carl Spitzweg ~ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Ο Carl Spitzweg (επίσης και Karl Spitzweg) γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1808 στην Βαυαρία. Το 1825, τελείωσε την εκπαίδευση του στο ανθρωπιστικό Gymnasium. Μετά σπούδασε φαρμακευτική στο πανεπιστήμιο του Μονάχου. Ο καλλιτέχνης τελείωσε με διάκριση τις σπουδές του το 1832.

Εξαιτίας μιας ασθένειας, εγκατέλειψε την καριέρα του και αφοσιώθηκε στην ζωγραφική, από κει και πέρα αντέγραψε πίνακες από την «Alte Pinakothek» στο Μόναχο και είχε φιλίες με ζωγράφους όπως ο Christian Morgenster, Eduard Schleich κ.α.

[The Dog] του Goya ~ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

Το 1819 ο Γκόγια μετακόμισε σε μια ιδιοκτησία στα προάστεια της Μαδρίτης που αργότερα έγινε γνωστή ως το Σπίτι του κουφού άντρα , όπου ζωγράφισε τους διάσημους «Μαύρους Πίνακες», ένα σετ από 14 ή 15 σπαραξικάρδιους πίνακες, όπως είναι οι «Το Σάββατο των Μαγισσών» ή ο «Κρόνος καταβροχθίζοντας έναν από τους γιους του»
Στην μέση ενός τέτοιου πανοράματος στο μουσείο Πράδο, Μαδρίτη, δίπλα σε μια πόρτα, μοναχικό κι ευάλωτο βρήκαμε τον πίνακα «Ο Σκύλος». Είναι, πιθανότατα, ο πιο αινιγματικός πίνακας σε όλοκληρη την Quinta. Απεικονίζει ένα σκυλί, τελείως κρυμμένο εκτός από το κεφάλι του, το οποίο είναι ζωγραφισμένο πάνω σε φόντο στο χρώμα της ώχρας. Δεν ξέρουμε τίποτα για τον πρωταγωνιστή ή για το νόημα του πίνακα. Πού είναι αυτός ο σκύλος; Τι κοιτάζει; Βυθίζεται ή, αντιθέτως, βγάζει το κεφάλι του με προσοχή, φοβούμενο κάτι που εμείς δεν μπορούμε να δούμε;

12 Εικαστικοί Καλλιτέχνες συναντούν τον Νίκο Καζαντζάκη ~ Εικαστικά

«Ποτέ οι ‘Ελληνες δεν δούλεψαν την Τέχνη για την Τέχνη. Πάντα η ομορφιά είχε σκοπό να υπηρετήσει τη ζωή. Και τα σώματα τα ήθελαν οι αρχαίοι όμορφα και δυνατά, για να μπορούν να δεχτούν ισορροπημένο κι γερό νου. Και ακόμα, για να μπορούν –σκοπός ανώτατος- να υπερασπίσουν το άστυ».

                                                                                               Αναφορά στο Γκρέκο, 1961      

          

   Διάλογο με το έργο του Νίκου Καζαντζάκη ανοίγουν 12 εικαστικοί καλλιτέχνες, εκφράζοντας διαφορετικές πτυχές της αφήγησης, του νοήματος και του ύφους του μεγάλου Έλληνα λογοτέχνη.

Η έκθεση τους στεγάζεται στον Πολυχώρο Vault και συναντάται με την  παράσταση «Δε φοβάμαι. Δεν ελπίζω. Είμαι...», μια σκηνική σύνθεση από τα έργα του Νίκου Καζαντζάκη, σε σκηνοθεσία Μάριου Ιορδάνου.

   Με διαφορετικές αφετηρίες και μέσα, οι καλλιτέχνες  Αγγελική Χρυσού, Άντα Πετρανάκη, Δανάη Κηλαηδόνη, Μαρίνα Μαλτέζου, Ρενάτα Μεθενίτη, Σεμίνα Λάνταβου, Ευάγγελος Καλογερόπουλος, Νίκος Χριστοφοράκης, Παναγιώτης Νέζης, Πέτρος Κουφοβασίλης, Σπύρος Καράμπελας, Στάθης Μαυρίδης, παρουσιάζουν μια σειρά έργων -χαρακτικά, λάδια, σχέδια, ακουαρέλες, μικτές τεχνικές- που αποτυπώνουν τη σημερινή αντίληψη για το έργο του.

H έκθεση έργων θα διαρκέσει από τις 20 Οκτωβρίου έως τις 16 Νοεμβρίου και θα είναι ανοιχτή για το κοινό καθημερινά.

Πολυχώρος VAULT

Μελενίκου 26, Γκάζι, Βοτανικός

Πλησιέστερος σταθμός μετρό: Κεραμεικός (8’ περίπου με τα πόδια)

Τηλέφωνα: 213 0356472 / 6945 993870

(για τηλεφωνικές κρατήσεις και πληροφορίες 11:00 – 14:00 και 17:00 -21:00)

Email: vaulttheatre.gr@gmail.com

http://www.facebook.com/VAULTTheatreGr1

[Ιστορία Ειρωνεία] ~ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

"Η εποχή μας, όπως τη καταντήσαμε,
θα κριθεί με όρους ιστορίας
ή ειρωνείας, κι από ποιον;"

Στην έκθεση “Ιστορία - Ειρωνεία“ που εγκαινιάζεται στο Μουσείο Βορρέ στις 20 Οκτωβρίου, ο Μάνος Στεφανίδης επιλέγει από τις συλλογές του Μουσείου και επαναπροτείνει εκείνα τα έργα που έχουν γράψει ιστορία, δηλαδή τα αριστουργήματα (τι επικίνδυνος όρος!) και τα αντιπαραθέτει προς τα άλλα που εξέφρασαν ένα μάλλον εφήμερο γούστο, μια μόδα, ένα στυλ που δεν μακροημέρευσε. Ο Άγγελος Παπαδημητρίου, στο ίδιο κλίμα, στήνει ένα μικρό μνημείο μέσα στο Μουσείο με τον ιντριγκαδόρικο τίτλο “Οι Συγχωρεμένοι“ (ή, η ελληνική τέχνη πάει στον παράδεισο). Πρόκειται για ένα “μνημείο“, στημένο με την γνωστή, βιτριολική θεατρικότητα του καλλιτέχνη που αφορά στην λήθη και την συγχώρεση όσων, στο όνομα της τέχνης πάντα, διέπραξαν ανοσιουργήματα. Και ίσως διαπράττουν ακόμη..

[Pieta] MichelAngelo ~ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

H Pieta είναι ένα από τα πιο αριστουργηματικά γλυπτά της Αναγέννησης από τον διάσημο καλλιτέχνη Μικελάντζελο, και βρίσκεται στην βασιλική του Αγίου Πέτρου στο Βατικανό. Είναι από τα πρώτα μιας σειράς έργων με το ίδιο θέμα από τον καλλιτένχη. Το άγαλμα χρηματοδοτήθηκε από τον Γάλλο Καρδινάλιο Jean de Billheres ο οποίος ήταν αντιπρόσωπος της Γαλλίας στην Ρώμη. Το άγαλμα φτιάχτηκε για το μαυσωλείο του Καρδινάλιου αλλά μεταφέρθηκε στην σημερινή του τοποθεσία, στο πρώτο παρεκκλήσι δεξιά καθώς μπαίνετε στην βασιλική, τον 18ο αιώνα. Είναι το μόνο έργο που υπέγραψε ο Μικελάντζελο.