«Ό, τι με ενδιαφέρει δεν είναι ο άνθρωπος, μηδέ η γης, μηδέ
ο ουρανός, παρά η φλόγα που κατατρώει άνθρωπο, γης και ουρανό. Η Ρουσία δεν με
ενδιαφέρει, παρά η φλόγα που κατατρώει την Ρουσία. Καλυτέρεψη της μοίρας της μάζας,
ή του εκλεχτού, ευτυχία, δικαιοσύνη, αρετή – λαϊκά δολώματα που δεν με αγκιστρώνουν.
Ένα μονάχα πράμα με συνεπαίρνει : Το ζητώ παντού και τα’ ακολουθώ με τα μάτια,
με τρόμο κι ευτυχία : Την κόκκινη γραμμή που τρυπάει και διαπερνά, σαν κομπολόι
από κρανία, τους ανθρώπους. Δεν αγαπώ
παρά την κόκκινη τούτη γραμμή, μοναδική μου ευτυχία είναι να τήνε νιώσω να τρυπάει
και να διαπερνά το κρανίο μου, κομματιάζοντάς το. Κάθε άλλο πράμα μου φαντάζει
εφήμερο, ηλίθια φιλανθρωπικό και χορτοφάγο, ανάξιο για μια ψυχή που λευτερώθηκε
από κάθε ελπίδα. Το γνωρίζεις καλά, Παντελή, ο δικός μου αρχηγός δεν είναι κανένας
από τους τρεις της ανθρώπινης ψυχής.
