[Ο κύκλος με την κιμωλία[ του Μπέρτολτ Μπρεχτ ~ ΘΕΑΤΡΟ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΣΤΗΛΗ [ΠΑΜΕ ΘΕΑΤΡΟ]
Του Κορνήλιου Ρουσάκη

Ο Κύκλος με την κιμωλία γράφτηκε το 1944, κατά τη διάρκεια της παραμονής του Μπέρτολτ Μπρεχτ στην Αμερική. Αν και η αρχική πρόβλεψη ήταν να ανέβει για πρώτη φορά στο Broadway, η πρώτη παρουσίαση του έργου έγινε από τους μαθητές του κολλεγίου Carleton, στη Μινεσότα, το 1948. Κύρια πηγή για τη συγγραφή του έργου υπήρξε ο γνωστός Κύκλος με την κιμωλία του Klabund, που με τη σειρά του βασίστηκε σε ένα αρχαίο κινέζικο έργο. Ο Μπρεχτ δίνει σε αυτή την ιστορία τη μορφή της παραβολής και μεταφέρει τη δράση στη Γεωργία, λίγο πριν το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Το έργο είναι ένα γοητευτικό, λαϊκό παραμύθι. Η Γρούσα που είναι υπηρέτρια σε αρχοντικό, παίρνει κοντά της το γιό του άρχοντα, όταν αυτός δολοφονείται από επαναστάτες και η μητέρα του τον εγκαταλείπει κυνηγημένη. Με θυσίες κρατάει το παιδί κοντά της, μέχρι την ημέρα που η βιολογική μητέρα του επιστρέφει και το διεκδικεί δικαστικά, κατηγορώντας την Γρούσα, ότι της το έκλεψε.

Ο Αζντάκ, ένας μέθυσος και κουτοπόνηρος άνθρωπος που όλως τυχαίως, χρίζεται δικαστής, καλείται να αποφασίσει για τη τύχη του παιδιού επιλέγοντας μία σολομώντεια λύση: Τοποθετεί το παιδί μέσα σ' ένα κύκλο και ζητά από τις δύο γυναίκες να το τραβήξουν από τα χεράκια του με δύναμη, η κάθε μια προς το μέρος της. Όποια καταφέρει να το βγάλει από τον κύκλο θα το κρατήσει δικό της για πάντα. Η βιολογική μητέρα το τραβά με δύναμη ενώ η Γρούσα που δεν θέλει να το πονέσει το αφήνει. Η αληθινή αγάπη είναι οδηγός για την κρίση του Αζντάκ: Μητέρα του παιδιού είναι εκείνη που το αξίζει και η Γρούσα δικαιώνεται.

[Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει] των Ρίτσαρντ Γκλέιτζερ, Γουός Γουεστμόρλαντ ~ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Του Γιώργου Ρούσσου

Το συγγραφικό και σκηνοθετικό δίδυμο των Ρίτσαρντ Γκλέιτζερ και Γουός Γουεστμόρλαντ (Quinceañera  - 2006), επιστρέφει δυναμικά και μας παρουσιάζει την τέταρτη μεγάλου μήκους δημιουργία του. Βασιζόμενο στο δημοφιλές μυθιστόρημα της Lisa Genova, το φιλμ πραγματεύεται με διεισδυτικό τρόπο την συγκλονιστική πορεία μιας δραστήριας, ευφυής και νέας γυναίκας, η οποία προσβάλλεται αναπάντεχα από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Το γεγονός αυτό αλλάζει για πάντα τη ζωή της, καθώς ο θεατής καλείται να παρακολουθήσει την εντυπωσιακή προσπάθεια της να αντιμετωπίσει το αναπάντεχο γεγονός. Παράλληλα βιώνουμε βήμα βήμα και τις συνέπειες που επιφέρει η συγκεκριμένη νόσος τόσο στη ζωή και την προσωπικότητα της πρωταγωνίστριας, όσο και στην οικογένεια της. Το φιλμ διατρέχεται από την καθηλωτική ερμηνεία της Τζούλιαν Μουρ, μία ερμηνεία που της χάρισε και το Όσκαρ Ά Γυναικείου Ρόλου.

[Le Rêve] του Pablo Picasso ~ ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ

« Η ζωγραφική δεν είναι για να στολίζει διαμερίσματα.
Είναι ένα αμυντικό κι επιθετικό όπλο
απέναντι στον εχθρό.» Πικάσο

«Πεινάω για το στόμα, τη φωνή σου, τα μαλλιά σου,
παίρνω τους δρόμους νηστικός κι αμίλητος,
πια δεν με θρέφει το ψωμί, η αυγή με συνταράζει,
ψάχνω όλη μέρα τον υγρό τον ήχο των ποδιών σου.

Διψώ για τ’ απαλό το γέλιο σου, τα χέρια σου
των άγριων σπαρτών που έχουν το χρώμα,
πεινάω για τις πέτρες των νυχιών σου τις χλωμές,
θέλω να φάω το δέρμα σου σα μύγδαλο αξεφλούδιστο.»

Σονέτο ΧΙ Π. Νερούδα – μτφ Π.Αλεξανδρίδης



Το «Όνειρο» φτιάχτηκε το 1932 με λάδι από τον Πάμπλο Πικάσο, ήταν 50 ετών τότε, και απεικονίζει την 24χρονη ερωμένη του Μαρί-Τερέζ  Γουόλτερ.
Λένε ότι ζωγραφίστηκε μέσα σ’ένα απόγευμα, 24 Ιανουαρίου 1932. 

Ανήκει στην περίοδο των παραμορφωμένων απεικονίσεων του Πικάσο,
η οποία χαρακτηρίζεται από τα υπεραπλουστευμένα περιγράμματα
και τα έντονα σε αντίθεση μεταξύ τους χρώματα
τα οποία θυμίζουν  την περίοδο του πρώιμου Φοβισμού (Fauvism – στυλ ζωγραφικής με αφύσικα, εξπρεσιονιστικά χρώματα πού άνθισε στο Παρίσι το 1905. Ο Ματίς θεωρείται ένας από τους κύριους εκφραστές της περιόδου αυτής).

Το ερωτικό περιεχόμενο του πίνακα έχει επανειλημμένα σημειωθεί με κριτικές που επισημαίνουν  ότι ο Πικάσο  ζωγράφισε ένα πέος σε στύση, προφανώς απεικονίζοντας τον ίδιο , στο αναποδογυρισμένο πρόσωπο του μοντέλου.

Το 2001 ο πίνακας πουλήθηκε στον Στηβ Γουίν, μεγιστάνας καζίνων, για 60 εκατομμύρια δολάρια.

Πηγή www.pablopicasso.org

[Εν Μεγάλη Ελληνική Αποικία 200 π.Χ] του Κ. Καβάφη ~ ΠΟΙΗΣΗ

Ότι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή.

Όμως το πρόσκομμα κ' η δυσκολία
είναι που κάμνουνε μια ιστορία
μεγάλη κάθε πράγμα οι Αναμορφωταί
αυτοί. (Ευτύχημα θα ήταν αν ποτέ
δεν τους χρειάζονταν κανείς). Για κάθε τι,
για το παραμικρό ρωτούνε κ' εξετάζουν,
κ' ευθύς στον νου τους ριζικές μεταρρυθμίσεις βάζουν,
με την απαίτησι να εκτελεσθούν άνευ αναβολής.

Έχουνε και μια κλίσι στες θυσίες.
Παραιτηθείτε από την κτήσιν σας εκείνη·
η κατοχή σας είν' επισφαλής:
η τέτοιες κτήσεις ακριβώς βλάπτουν τες Αποικίες.
Παραιτηθείτε από την πρόσοδον αυτή,
κι από την άλληνα την συναφή,
κι από την τρίτη τούτην: ως συνέπεια φυσική·
είναι μεν ουσιώδεις, αλλά τι να γίνει;
σας δημιουργούν μια επιβλαβή ευθύνη.

Κι όσο στον έλεγχό τους προχωρούνε,
βρίσκουν και βρίσκουν περιττά, και να παυθούν ζητούνε·
πράγματα που όμως δύσκολα τα καταργεί κανείς.

Κι όταν, με το καλό, τελειώσουνε την εργασία,
κι ορίσαντες και περικόψαντες το παν λεπτομερώς,
απέλθουν, παίρνοντας και την δικαία μισθοδοσία,
να δούμε τι απομένει πια, μετά
τόση δεινότητα χειρουργική.-

Ίσως δεν έφθασεν ακόμη ο καιρός.
Να μη βιαζόμεθα· είν' επικίνδυνον πράγμα η βία.
Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια.
Έχει άτοπα πολλά, βεβαίως και δυστυχώς, η Αποικία.
Όμως υπάρχει τι το ανθρώπινον χωρίς ατέλεια;
Και τέλος πάντων, να, τραβούμ' εμπρός.

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης  (γραμμένο το 1928)

[Έντα Γκάμπλερ] του Ερρίκου Ίψεν ~ ΘΕΑΤΡΟ

ΕΒΔΟΜΑΔΙΑΙΑ ΣΤΗΛΗ [ΠΑΜΕ ΘΕΑΤΡΟ]
Του Κορνήλιου Ρουσάκη

Ο Ερρίκος Ίψεν ολοκλήρωσε την συγγραφή της Έντα Γκάμπλερ το 1890. Το έργο παρουσιάζει μια λεπτομερή απεικόνιση της κοινωνίας, σκιαγραφώντας τις ταξικές διαφορές ανάμεσα στην αριστοκρατία και την μπουρζουαζία. Τα έργα του Ίψεν είναι γραμμένα αρχικά στα νορβηγικά και είναι γεμάτα από ιδιωματισμούς και γλωσσικά «αινίγματα» που είναι δύσκολο να ερμηνευτούν και να μεταφραστούν επακριβώς. Ο συγγραφέας Τζαίημς Τζόυς θαύμαζε τόσο πολύ τον Ίψεν, που αποφάσισε να μάθει νορβηγικά για να μπορέσει να διαβάζει τα έργα στο πρωτότυπο.

Ο Ίψεν έδωσε μια νέα ώθηση στο δράμα και συνέβαλλε στην εξέλιξη του σύγχρονου θεάτρου. Αντλώντας το υλικό του από καθημερινές καταστάσεις, σηματοδότησε την αρχή μιας νέας ρεαλιστικής φόρμας, αρκετά διαφορετικής από τη κυρίαρχη γραφή του Ζολά και του Φλωμπέρ. 

[Παραλειπόμενα του ανδρισμού των ηρώων στο ‘Ο ήλιος ανατέλλει ξανά’ του Έρνεστ Χέμινγουεϊ] του Γ.Ν. Σχορετσανίτη ~ ΑΡΘΡΟ

  Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη

 

Μεγάλη, χρήσιμη και κρίσιμη προσοχή έχει δοθεί στον όρο ‘ανδρική κυριαρχία’ στη μυθοπλασία του Έρνεστ Χέμινγουεϊ. Η ιστορία είναι αρκούντως γνωστή στους αναγνώστες του μεγάλου συγγραφέα. Ο ήρωας του Χέμινγουεϊ χάνει κάποια εκδοχή του ανδρισμού του στο Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και ακολούθως σε διάφορες χρονικές στιγμές, τον αντικαθιστά με ένα άλλο εργαλείο, ένα αλιευτικό σκάφος, ένα σουγιά, ένα τουφέκι για κυνήγι, ένα νέο αντικείμενο γενικώς που αντικαθιστά ή υποκαθιστά την κυριαρχία του πάνω στον κοινωνικό περίγυρο, στο  περιβάλλον του. Στο έργο του ‘Ο ήλιος ανατέλλει ξανά’, αυτό το μοτίβο επαναλαμβάνεται, αλλά με σημαντικές διαφορές που προκύπτουν από την τοποθέτηση του μυθιστορήματος στο κοσμοπολίτικο και  ευρωπαϊκό περιβάλλον της πόλεως των Παρισίων. Η έννοια της κυριαρχίας όμως εδώ, έχει να κάνει περισσότερο με τον έλεγχο των κοινωνικών σχέσεων και με μερικά οικονομικά θέματα, παρά με τη φύση και την προσπάθεια επιβίωσης σε αυτή, αφού το διακύβευμα είναι τελείως διαφορετικό. Στο σύγχρονο Παρίσι, ο ήρωας του Χέμινγουεϊ δεν προσπαθεί να ανακάμψει  μόνο την αρρενωπότητά του, αλλά ψάχνει να βρει επίσης την αμερικανική του ταυτότητα στον  κοινωνικό περίγυρο όπως διαμορφώνεται εκεί. Στο βιβλίο αυτό, οι μηχανισμοί μετεγκατάστασης και αποκατάστασης, εμφανίζονται κάπως παράδοξα. Ο Τζέικ Μπαρνς βρίσκεται σε διαδικασία δημιουργίας ενός αμερικανικού αρσενικού χαρακτήρα, εκπατρισμένου στο Παρίσι. Ο ίδιος αποδίδει μικρή αξία στα πράγματα που αγοράζει. Η κυριότητά του για τα αγαθά είναι δευτερεύουσας σημασίας  σε σχέση με τα χρήματα που χρησιμοποιεί για την ανάδειξή του σε φορέα δύναμης και ελέγχου των πραγμάτων και καταστάσεων που περιστρέφονται γύρω του.

5η ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΚΡΑΥΓΗ – ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΦΩΤΟΣ στον Πολυχώρο Vault ~ ΦΕΣΤΙΒΑΛ

Το ∆ιεθνές Φεστιβάλ Ποίησης «Γυναικεία Κραυγή», με θέμα την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών, το ξεκίνημά του στη ∆ομινικανή ∆ημοκρατία το 2011 από το ∆ιεθνές Κίνημα Ποιητριών (Mujeres Poetas Internacional) και με τη συμμετοχή 40 χωρών παγκοσμίως, επανέρχεται στην Ελλάδα το Μάρτιο. 

Φέτος το Φεστιβάλ,όντας αφιερωμένο στις ∆ομινικανές αδερφές Μιραμπάλ, τελεί υπό την αιγίδα της Ουνέσκο και συμμετέχει στους παγκόσμιους εορτασμούς για το 2015 ως «έτος φωτός».

Τη στιγμή που το ένα τρίτο των Ελληνίδων και όλων των γυναικών της Ευρώπης πέφτει θύμα σωματικής ή ψυχολογικής βίας, αλλά και παλαιωμένες αντιλήψεις, με θρησκευτικό ή άλλο μανδύα, καταδικάζουν τη γυναίκα σε μια ύπαρξη αόρατη και μια ζωή αβίωτη με στέρηση πρωταρχικών δικαιωμάτων, δεν υπάρχει περιθώριο για αδιαφορία. Έτσι, η 5η Γυναικεία Κραυγή έρχεται να αφυπνίσει συνειδήσεις και να καυτηριάσει ένα παγκόσμιο θλιβερό φαινόμενο, περισσότερο ενδυναμωμένη, πλούσια και ηχηρή αυτή τη φορά!

Υπό τη διοργάνωση φέτος του περιοδικού λόγου, κριτικής και ιδεών Νέο Πλανόδιον, το Φεστιβάλ στην Ελλάδα θα περιλαμβάνει 5 εκδηλώσεις, 2 θεατρικές παραστάσεις, 3 προβολές ταινιών, 2 προβολές ντοκυμαντέρ και 1 θεατρικό αναλόγιο, τόσο στην πρωτεύουσα, όσο και στην ελληνική περιφέρεια. Συγκεκριμένα, περιλαμβάνει: εκδηλώσεις στο Ινστιτούτο Θερβάντες (6/3, 19.00) και στο Abanico (14/3, 20.00), προβολή του ντοκυμαντέρ «Κισμέτ» (Αθήνα, 6/3, 17.00), ανοιχτή συζήτηση στον πολυχώρο Vault (8/3, 20.00), προβολές ταινιών (Βιβλιοθήκη Βολανάκη, 15/3 & 22/3, 19.00), καθώς και τις παραστάσεις «Πνιγμονή» (στο Vault και στη Θεσ/κη) και «Αρκετά πια με την Αντέλα» (στο θέατρο Βικτώρια). Στην Κρήτη θα πραγματοποιηθεί διήμερο εκδηλώσεων στα Χανιά (27-28/3) και εκδήλωση στην Κίσαμο Χανίων (29/3, 20.00).

Στις εκδηλώσεις, μεταξύ άλλων, συμμετέχουν οι ποιήτριες ∆ήμητρα Χριστοδούλου, Λένα Καλλέργη, Έλσα Κορνέτη, Άντζυ Κορρέ, Κλεοπάτρα Λυμπέρη, Νεκταρία Μενδρινού και Γεωργία Τριανταφυλλίδου, η συγγραφέας Νίκη Τρουλλινού και οι σκηνοθέτες Νίνα-Μαρία Πασχαλίδου, Μιχάλης Βιρβιδάκης και ∆ημήτρης Καρατζιάς.

Πέρα από το Νέο Πλανόδιον, την 5η Γυναικεία Κραυγή στηρίζει το Instituto Cervantes, ο Κύκλος Ποιητών, το ελληνικό τμήμα της ∆ιεθνούς Αμνηστίας, οι Γιατροί χωρίς Σύνορα, o Πολυχώρος Vault, η Βιβλιοθήκη Βολανάκη, το κέντρο Abanico, ο Ιστιοπλοϊκός Όμιλος Χανίων, ο ∆ήμος Κισάμου Χανίων και ο Φιλολογικός Σύλλογος Κισάμου. Την οργάνωση και το συντονισμό της ελληνικής συμμετοχής στο Φεστιβάλ ανέλαβε η μεταφράστρια και κριτικός θεάτρου Έλενα Σταγκουράκη ως επίσημη εκπρόσωπος του ∆ιεθνούς Κινήματος Ποιητριών (MPI) στην Ελλάδα.

[Hide and seek] της Φράνση Παπουτσάκη ~ ΝΟΥΒΕΛΑ

εκδόσεις "Συμπαντικές Διαδρομές"

Η νέα συγγραφέας Φράνση Παπουτσάκη περνά επιθετικά στην πρώτη της έκδοση με μια μεταφυσική και ψυχολογική νουβέλα τρόμου. Η συγγραφέας  μας εισάγει σ’ένα είδος που στην ελληνική λογοτεχνία δεν έχει αναπτυχθεί όσο θα ήθελαν οι πιστοί φαν του φανταστικού. Η  απολαυστική γραφή της συγγραφέως και η εξαιρετική πλοκή κερδίζουν  τον αναγνώστη  από τις πρώτες παραγράφους.  Οι χαρακτήρες ζωγραφίζονται βήμα-βήμα και η αδρεναλίνη ανεβαίνει στα ύψη μέχρι την τελευταία λέξη. Μια πολλά υποσχόμενη πένα στο συγκεκριμένο είδος της λογοτεχνίας, η Φράνση Παπουτσάκη μας οδηγεί με άνετα βήματα σε ένα κόσμο όπου το όνειρο κι ο εφιάλτης δεν έχουν διαχωριστικές γραμμές.

Περίληψη

Ένας έφηβος , διαφορετικός από τους άλλους,επιστρέφει  στον τόπο των παιδικών διακοπών του, μόνο που αυτή τη φορά τα πράγματα θα πάρουν απροσδόκητη τροπή και το παιχνίδι με τους φίλους του θα περάσει στην άλλη πλευρά.

[Η Μαχαιριά] του Φατίχ Ακίν ~ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ

Του Γιώργου Ρούσσου

Ο Γερμανός σκηνοθέτης, τουρκικής καταγωγής, Φατίχ Ακίν, πέντε χρόνια μετά την απολαυστική κωμωδία καταστάσεων «Soul Kitchen» - και έχοντας στο μεταξύ κυκλοφορήσει το ντοκιμαντέρ του «Ο Παράδεισος Δεν Είναι Εδώ» - επιστρέφει με τη νεα του εντυπωσιακή δημιουργία: «Η Μαχαιριά» (The Cut). Πρόκειται για μία ταινία, που ακόμα κι αν δε συγκρίνεται με τα παλαιότερα σπουδαία φιλμ του καλλιτέχνη, ωστόσο με πρωταγωνιστή τον υπέροχο Ταχάρ Ραχίμ, καταφέρνει να παρουσιάσει την συγκινητική Οδύσσεια του ήρωα μας, προς αναζήτηση της οικογένειας του. Μία ταινία που πραγματεύεται τη γενοκτονία των Αρμενίων και που αναπόφευκτα φέρνει στο νου, σκηνές από τα τραγικά γεγονότα της μικρασιατικής καταστροφής και του μεταναστευτικού κύματος που ακολούθησε...

Το φιλμ «Η Μαχαιριά» (The Cut) μας μεταφέρει στο Μαρντίν, το 1915. Μία νύχτα, η Τουρκική αστυνομία συλλαμβάνει όλους τους Αρμένιους άντρες. Ανάμεσά τους βρίσκεται και ο νεαρός σιδεράς Ναζαρέτ Μανουγκιάν (Nazareth Manoogian) - τον υποδύεται υποδειγματικά ο Ταχάρ Ραχίμ / Tahar Rahim - που αναγκάζεται να αποχωριστεί την οικογένειά του με τη βία.